لاهيجى ، ملّا رفيع قزوينى ، جوياى كشميرى ، و . . . ) ؛ قرن سيزدهم : 24 شاعر ؛ قرن چهارده ، يكباره آمار به حدود دويست شاعر مىرسد . همين سير صعودى را در شعر عربى نيز شاهد هستيم . از قرن اوّل تا قرن يازدهم قمرى آمار شاعران بدين قرار است : قرن اول : يك شاعر ( امام على عليه السلام ) ؛ قرن دوم : هفت شاعر ( امام صادق عليه السلام ، زيد بن على ، سيدِ حِميَرى ، سفيان بن مصعب ، كميت ، مصعب بن وهب ، الورد بن زيد ) ؛ قرن سوم : هشت شاعر ( امام رضا عليه السلام ، دِعبِل ، ابو تمام ، ابن رومى ، خوافى ، حزينى ، اسلم ، محمد بن اسماعيل بن صالح ) ؛ قرن چهارم : پنج شاعر ( ابو فراس حَمدانى ، زاهى ، صاحب بن عَبّاد ، كَشاجِم ، محمد بن حبيب ) ؛ قرن پنجم : يك شاعر ( سيّدِ رضى ) ؛ قرن ششم : يك شاعر ( خصفكى ) ؛ قرن هفتم : هفت شاعر ( ابن ابى الحديد ، ابن عربى ، قونوى ، عامر بن عامر ، اربلى ، عمر بن شجاع الدين موصلى ، ابن طلحهء شافعى ) ؛ قرن هشتم : يك شاعر ( خليعى ) ؛ قرن نهم : دو شاعر ( ابن عرندس ، بسطامى ) ؛ قرن دهم : دو شاعر ( فضل بن روزبهان ، ابن طولون ) ؛ قرن يازدهم : دو شاعر ( شيخ بهايى ، سيّد على خان ) ؛ قرن دوازدهم : يك شاعر ( سيّد عباس عاملى ) قرن سيزدهم : چهار شاعر ( احمد عطار ، قفطان ، حويزى ، آل كمونه ) ؛ « 1 »

--> ( 1 ) . اين آمار ، بر اساس كتاب الموسوعة الشعرية المهدوية و كتاب سيماى امام مهدى عليه السلام در شعر عربى و جستجوى محقّقان دانش‌نامه ، به دست آمده است .