يحيى بن خاقان ، « 1 » و شورش زنگيان در بصره ، آنها را غافلگير كرد و به آنها مشغول شدند و از آن زن ( كنيز امام حسن عليه السلام و مادر امام زمان عليه السلام ) غافل ماندند و او از دستشان بيرون آمد . « 2 » 2 / 4 : ابو سعيد 779 . ابو سعيد غانم « 3 » هندى گفته است : من در شهر هند ، معروف به كشمير داخلى ، با شمارى از دوستانم در سمت راست سلطان بر صندلى مىنشستيم . آنها چهل تن بودند و همگى كتاب‌هاى چهارگانهء تورات و انجيل و زبور و صُحُف ابراهيم را مطالعه مىكردند . ما بين مردم ، قضاوت مىكرديم و [ تعاليم و احكام ] دينشان را به آنها مىآموختيم و در بارهء حلال و حرامشان فتوا مىداديم . مردم به ما مراجعه مىكردند ، از پادشاه گرفته تا ديگران . قدرى از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله سخن به ميان آورديم و گفتيم : اين پيامبرى كه در كتاب‌ها [ ى آسمانى ] از او ياد شده ، حقيقتش بر ما پوشيده است . بايد در بارهء او جستجو و پيگيرى كنيم [ ببينيم او كيست ] . همگى توافق كرديم كه من بروم و برايشان تحقيق كنم . من هم پول بسيارى با خود برداشتم و از كشمير خارج شدم . دوازده ماه راه رفتم تا نزديك كابل رسيدم . عدّه‌اى از تُرك‌ها به من حمله كردند و راه را بر من بستند و پول‌هايم را گرفتند و به شدّت مجروح شدم . مرا به شهر كابل بردند . پادشاه آن جا ، چون از مأموريت من آگاه شد ، مرا به شهر بلخ - كه داوود بن عبّاس بن ابى اسود ، حاكم وقت آن بود - فرستاد . به او خبر دادند كه من از هند براى تحقيق آمده‌ام و زبان فارسى مىدانم و با فقيهان و متكلّمان ، بحث و

--> ( 1 ) . وزير متوكّل و معتمد عبّاسى تا هنگام مرگش در سال 263 ق . ( 2 ) . كمال الدين : ص 475 ح 25 ، الثاقب فى المناقب : ص 607 ح 554 ، الخرائج و الجرائح : ج 3 ص 1101 ح 23 ، بحار الأنوار : ج 52 ص 67 ح 53 . ( 3 ) . در الخرائج والجرائح « ابو سعيد غانم بن سعيد هندى » آمده است .