اعم از شيعه و اهل سنّت ، آن را از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل كرده‌اند و ديگرى ، اثبات ولادت امام مهدى بر پايهء شواهد و ادلّه‌اى اطمينان‌آور كه شيعيان بر آنها اتّفاق نظر دارند وبرخى از اهل سنّت نيز آن را پذيرفته‌اند . آرى ! در بارهء امامت در كودكى ، از پيامبر صلى الله عليه و آله و از طريق اهل سنّت حديثى نقل نشده و اختلافى مبنايى در ميان شيعه و اهل سنّت وجود دارد . نيز اين كه گفته‌اند كودك از نظر دينى و شرعى محجور است و در اموال و امور خود نمىتواند تصرّف كند ، چه رسد به داشتن حقّ تصرّف درامور عمومى و ديگران ، پاسخش روشن است ؛ زيرا كسانى كه از امامت در خردسالى سخن مىگويند ، بر اين عقيده اند كه وى تنها از نظر جسمى و سنّى خردسال است ، و گرنه از جهت ادراك و اراده - كه دو ركن امامت و پيشوايى اند - ، به كمال رسيده است ، چنان كه شيخ مفيد بدان تصريح كرده بود كه خداوند در زمان حيات پدرش ، عقل او را كامل كرد و به وى حكمت و فصل الخطاب بخشيد و با اين صفات ، از ديگران ممتاز شد . بنا بر اين ، سخن از امامت كودكِ محجور و ممنوع التصرّف نيست . سخن از امامت كسى است كه خداوند به قدرت الهى ، اين توانايى را به وى بخشيده است ، چنان كه به عيسى عليه السلام و يحيى عليه السلام بخشيد . ضمناً اين نكته روشن است كه خصوصيات و ويژگىهاى طبيعى كودكان ، يكسان نيست و برخى كودكان ، توانمندىهاى خدادادى بيشترى دارند و آمادگى آنان براى رشد و به فعليت رسيدن استعدادهايشان فراتر از معمول است و قاعدتاً تفضّل الهى براى داشتن مقامات معنوى از سنخ امامت ، به چنين كودكانى تعلّق مىگيرد .