204 . الكافى - به نقل از ابن ابى يعفور - : شنيدم كه امام صادق عليه السلام مىفرمايد : « خداوند ، روز قيامت با سه كس سخن نمىگويد و آنان را پاك نمىدارد و عذابى دردناك دارند : كسى كه به دروغ ، ادّعاى امامت از جانب خدا كند ، كسى كه امامى از جانب خدا را انكار كند ، و هر كس كه بپندارد آن دو ، بهره‌اى از مسلمانى دارند » . « 1 » 205 . الكافى - به نقل از احمد بن عمر حلّال - : به امام كاظم عليه السلام گفتم : به من بگو : آيا عذاب كسى كه با تو دشمنى مىكند و حقّ فرزندى فاطمه بودنت را پاس نمىنهد ، با بقّيهء مردم يكسان است ؟ فرمود : « على بن حسين ( زين العابدين عليه السلام ) مىفرمود : عذاب آنان ، دو چندان است » . « 2 » 206 . الأمالى ، طوسى - به نقل از عمّار بن موسى ساباطى - : به امام صادق عليه السلام گفتم : ابو اميّه يوسف بن ثابت ، از شما نقل كرده كه فرموده‌ايد : با ايمان ، عملى زيان نمىرساند و با كفر ، عملى سود نمىبخشد . فرمود : « ابو اميّه از تفسير آن نپرسيد ! مقصود من ، اين بود كه هر كس امام از خاندان محمّد را بشناسد و ولايتش را بپذيرد ، سپس هر كار خيرى را براى خود انجام دهد ، از او پذيرفته مىشود و پاداشش دو چندان مىشود و با شناخت امام است كه از اعمال خير سود مىبرد . اين ، مقصود من بوده است ، و همين گونه خداوند ، اعمال شايستهء بندگانى كه ولايت حاكم ستمكارِ نصب نشده از جانب خداى متعال را پذيرفته‌اند ، قبول نمىكند » . عبد اللَّه بن ابى يعفور به ايشان گفت : آيا خداى متعال نفرموده است : « هر كس نيكى به ميان آورد ، پاداشى بهتر از آن خواهد داشت ، و آنان از هراس آن روز ايمن اند » ؟ پس چگونه عمل شايسته به پذيرندهء حاكمان ستمكار سودى نمىبخشد ؟ امام صادق عليه السلام فرمود : « آيا مىدانى كه مقصود خداى متعال از كار نيك در اين آيه چيست ؟ به خدا سوگند ، آن ، شناخت امام و اطاعت از اوست ، و خداى عز و جل فرموده است :

--> ( 1 ) . الكافى : ج 1 ص 373 ح 4 ( با سند صحيح ) و ص 374 ح 12 ، الغيبة ، نعمانى : ص 112 ح 3 ( هر دو منبع با سند معتبر ) ، تفسير العيّاشى : ج 1 ص 178 ح 64 ، بحار الأنوار : ج 7 ص 212 ح 113 . ( 2 ) . الكافى : ج 1 ص 377 ح 2 ( با سند معتبر ) .