با كف دستانى پرگوشت ، زانوانش متمايل به هم ، در گونهء راستش خالى و در سرش ، گيسوى بافته‌اى بود . او روى پاى ابو محمّد ( امام عسكرى عليه السلام ) نشست . « 1 » 468 . كمال الدين - به نقل از ابراهيم بن مهزيار ، در داستان ديدارش با امام زمان عليه السلام - : او پسرى بدون مو در صورت و [ پوستى ] با رنگ يك‌دست بود . جبينش پيدا و ابروانش از هم جدا ، گونه‌هايش صاف و نرم ، بينىاش كشيده و برجسته و زيبا به سان شاخهء بان « 2 » بود و صفحهء پيشانىاش مانند ستاره‌اى فروزان مىدرخشيد . خالى بر گونهء راستش بود مانند پارهء مشك بر نقرهء سپيد . موى سرش فراوان ، مشكى و رها و آويخته بود و تا لالهء گوشش مىرسيد . راه رفتنى داشت كه چشم‌ها تاكنون به آن اعتدال نديده بودند و زيبايى و آرامش و شرمى به آن گونه نمىشناسم . « 3 » 469 . مستدرك الوسائل - به نقل از ابراهيم بن محمّد بن فارس نيشابورى - : هنگامى كه عمرو بن عوف حاكم - كه مردى سختگير و شيفتهء قتل شيعيان بود - ، آهنگ كشتن مرا كرد ، از آن ، خبردار شدم و خيلى ترسيدم . با خانواده و دوستانم خداحافظى كردم و به سوى خانهء ابو محمّد ( امام عسكرى عليه السلام ) رفتم تا پيش از گريختنم با او وداع كنم . هنگامى كه بر او وارد شدم ، پسرى را ديدم كه كنارش نشسته بود و چهره‌اش مانند ماه شب چهارده نورانى بود . از نور و درخشندگىاش حيران شدم و نزديك بود كه ترس و گريختنم را از ياد ببرم . « 4 » 470 . كمال الدين - به نقل از على بن ابراهيم بن مهزيار ، در داستان ديدارش با امام عليه السلام - : بر او - كه درودهاى خدا بر او باد - وارد شدم . بر پوست دباغى شدهء سرخ‌رنگى كه روى نمدى

--> ( 1 ) . كمال الدين : ص 407 ح 2 وص 436 ح 5 ، إعلام الورى : ج 2 ص 250 ، الخرائج و الجرائح : ج 2 ص 958 ، كشف الغمّة : ج 3 ص 317 ، بحار الأنوار : ج 52 ص 25 ح 17 . براى ديدن همهء حديث ، ر . ك : همين دانش‌نامه : ج 5 ص 19 ( بخش ششم / فصل يكم / يعقوب بن منقوش ) . ( 2 ) . بان ، درختى خوش‌بو و بلند است و قامت كشيده را به آن تشبيه مىكند ( ر . ك : فرهنگ لاروس و فرهنگ‌عميد ) . ( 3 ) . كمال الدين : ص 445 ح 19 ، بحار الأنوار : ج 52 ص 32 ح 28 . ( 4 ) . مستدرك الوسائل : ج 12 ص 281 ح 14096 ( به نقل از كتاب الغيبة ، فضل بن شادان ) . نيز ، براى ديدن تمام گزارش ، ر . ك : همين دانش‌نامه : ج 5 ص 22 ( بخش ششم / فصل يكم / ابراهيم بن محمّد بن فارس نيشابورى ) .