واژه‌هايى نامأنوس دارند و تركيب‌هايى ناآشنا را در جاهايى حسّاس از متن ، در درون خود جاى داده‌اند . در اين ترجمه ، سعى بر رعايت امانت در بازگردان متون مقدّس - اعم از آيات نورانى قرآن و احاديث شريف اهل بيت عليهم السلام - و حفظ حدّ و مرز ترجمه در متون تاريخى و رجالى بوده ، هر چند در حدّ توان به زيبايى و روانى ترجمه نيز توجّه شده است . گفتنى است كه پژوهشگر گران‌قدر ، حجّة الإسلام رسول افقى ، سراسر ترجمه را با متن عربى مقابله نموده و از سر دقّت و باريك‌بينى و دلسوزى ، ده‌ها تذكّر و تصحيح را براى اين بنده به ارمغان آورده‌اند كه سزاوار است در همين جا از ايشان تشكّر كنم . شايان ذكر است كه تحليل‌ها و بيان‌هاى موجود در دانش‌نامه - كه از نكات قوّت اين مجموعه به شمار مىآيند - ، به قلم برخى نويسندگان فارسى زبان اند و نياز به ترجمه نداشته‌اند . همچنين متون نقل شده از منابع كهن فارسى مانند نجم الثاقب ، با حفظ امانت ، تنها اندكى روان‌سازى شده‌اند . از اين رو در بخش‌هايى مانند « ديدار كنندگان با امام مهدى عليه السلام » شاهد سبك‌هاى متفاوتى هستيم كه از آن گريزى نيست . گفتنى است كه هر جا روايات با اسناد آمده‌اند ، تنها راوى نخست آنها در ترجمه ذكر شده و اسامى بقيّهء راويان نيامده است . اين كار به دليل يكسانى نسبى نام‌هاى خاص در عربى و فارسى است كه نياز به ترجمه را از ميان مىبرد و افزون بر اين به كاهش حجم كتاب يارى مىرساند . نكتهء ديگر ، آن است كه در اين دانش‌نامه ، از متونى كه پيش‌تر در آثارِ منتشر شدهء دار الحديث ترجمه شده‌اند ، به طور كامل و گاه با اصلاح ، استفاده شده است . از اين رو ، بخشى از ترجمهء پيش رو ، بويژه در جلد نخست ، به قلم ديگر مترجمان گران‌قدر آثار دار الحديث ، مانند استاد حميدرضا شيخى است . اين شيوه ، بر پايهء