32 - - 32 . هيچ مسلمانى كارى را به عهده نمىگيرد و خدا خير او را نمىخواهد جز آن كه دستيارى شايسته همراهش سازد كه چون از ياد برد به يادش آورد و چون به ياد آورد ياريش دهد و چون آهنگ كار بدى كند بازش دارد و نهيش كند . 33 - - 33 . هر اندازه مىتوانيد خود را از غمهاى دنيا برهانيد كه هركس با دلش به خداى عزّ و جلّ روى آورد ، خداوند دلهاى بندگان را با محبّت و رحمت فرمانبردار او سازد و هر خيرى را به سوى او با شتاب روانه كند . 34 - - 34 . تقدير را جز دعا باز نمىگرداند و عمر را جز نيكى كردن نمىافزايد و بى گمان انسان به موجب گناهى كه به هم رسانده از روزيش محروم مىگردد . 35 - - 35 . خدايا روزگارى را كه از دانا پيروى نشود و عاقل حيا نورزد به من منما . 36 - - 36 . - به اميرمؤمنان به گاه فرستادنش به مأموريت - : من تو را در حالى مىفرستم كه خود نياز بيشترى به تو دارم ، پس ( اداى ) حقّى را به فردا ميفكن كه خداى متعال براى هر روز كارى را قرار داده است ، نزد مردم حاضر شو و افتاده را بر بزرگ و ناتوان را بر زورمند و زنان را بر مردان مقدم بدار و كسى را كه در كارت بر تو چيره شود نزد خود مياور و با قرآن مشورت كن كه پيشواى توست . 37 - - 37 . اميرمؤمنان مىگويد : پيامبر خدا گفت : ايمان ، شناخت با دل و اقرار با زبان و عمل با اعضا است . 38 - - 38 . كرامت مرد ، دينش و مروّتش ، عقل وى و تبارش ، عمل اوست .