او عمرا » . و هذا بخلاف الشّرط : مشاراليه « هذا » اختلاف در كيفيّت در وجوب مىباشد . فانّه واحدا كان او متعدّدا : ضمير در « فانّه » و « كان » به شرط برگشته و كلمهء « واحدا » خبر مقدّم براى « كان » بوده و كلمهء « متعدّدا » عطف برآن مىباشد . كان نحوه واحدا : ضمير در « نحوه » به شرط برمىگردد . و دخله فى المشروط : ضمير در « دخله » به شرط برمىگردد . لا يتفاوت الحال فيه : ضمير در « فيه » به « دخله » دخالت شرط برگشته و اين جمله ، صفت براى « بنحو واحد » مىباشد . ثبوتا كى تتفاوت عند الاطلاق اثباتا : مقصود از ( ثبوتا » يعنى در مقام واقع و مقصود از « اثباتا » يعنى در مقام دلالت دليل بوده و ضمير در « تتفاوت » به حال كه مقصود از آن ، شرطيّت بوده برگشته و مؤنّث بودنش به اعتبار معناى حال كه شرطيّت بوده مىباشد . مثبتا لنحو لا يكون له عدل : مقصود از « لنحو » يعنى « لنحو من دخل الشّرط » بوده و ضمير در « له » به « نحو » كيفيّت برمىگردد . لاحتياج ما له العدل : ضمير در « له » به ماء موصوله به معناى شرط برمىگردد . و هو ذكره : ضمير « هو » به « زيادة مئونة » و در « ذكره » به عدل برمىگردد . الى ذلك : مشاراليه « ذلك » عبارت از « او كذا » مىباشد . انّما يكون لبيان الخ : ضمير در « يكون » به احتياج برمىگردد . فنسبة اطلاق الشّرط اليه : ضمير در « اليه » به شرط برمىگردد . لا تختلف : ضمير در « لا تختلف » به نسبت اطلاق برگشته و اين عبارت خبر براى مبتدا « نسبة اطلاق الشّرط » مىباشد . كان هناك شرط آخر ام لا : كلمهء « هناك » خبر مقدّم براى « كان » و مشاراليه‌اش ، شرطيّت