ديگرى كه واجب نفسى و ذى المقدّمه بوده واجب باشد . محمولا عليه : ضمير در « عليه » به « النّفسيّ » واجب نفسى برمىگردد . و هذا بخلاف الخ : مشار اليه « هذا » اطلاق صيغه مقتضى نفسى بوده مىباشد . محتاج فى تعيّنه الخ : ضمير در « تعيّنه » به « كلّ واحد من انحاء اللّزوم » برمىگردد . ثم انّه ربّما الخ : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و اين عبارت ، شروع در بيان دليل چهارم طرفداران مفهوم شرط مىباشد . بتقريب انّه لو لم يكن الخ : ضمير در « انّه » و « لم يكن » به شرط برمىگردد . ضرورة انّه لو قارنه او سبقه الآخر : ضمير در « انّه » به معناى شأن و ضمير مفعولى در « قارنه » و « سبقه » به شرط برگشته و كلمهء « الآخر » فاعل « قارنه » بوده و مقصود از آن نيز شرط ديگرى غير از شرط مذكور در جملهء شرطيّه مىباشد . لما اثّر وحده : ضمير در « اثّر » و « وحده » به شرط برمىگردد . و قضيّة اطلاقه : ضمير در « اطلاقه » به شرط برگشته و كلمهء « واو » حاليه و جمله نيز حاليه مىباشد . انّه يؤثّر كذلك مطلقا : ضمير در « انّه » و « يؤثّر » به شرط برگشته و مشار اليه « كذلك » به تنهايى يعنى « وحده » بوده و مقصود از « مطلقا » چه شرط ديگرى مقارن يا سابق بر اين شرط مذكور بوده مىباشد . و فيه انّه الخ : ضمير در « فيه » به تمسّك به اطلاق شرط برگشته و ضمير در « انّه » به معناى شأن مىباشد . مع اطلاقه كذلك : ضمير در « اطلاقه » به شرط برگشته و مشار اليه « كذلك » تقريرى كه ذكر شد مىباشد . الّا انّه من المعلوم ندرة تحقّقه : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و كلمهء « ندرة » تمييز براى « المعلوم » بوده و ضمير در « تحقّقه » به اطلاق برمىگردد . بعد اتّفاقه : ضمير در « اتّفاقه » به اطلاق برمىگردد . انّه لم ينهض : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و كلمهء « ينهض » به معناى ايستادگى كردن و به پا شدن مىباشد .