حسن سيد اشرفى
39
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى )
هذا فيما تمّت هناك : مشار اليه « هذا » تمسّك به اطلاق به واسطهء مقدّمات حكمت بوده و مشار اليه « هناك » ماء موصوله كه مقصود از آن « خطابات » بوده مىباشد . و لا تكاد تتمّ : ضمير در « تتمّ » به مقدّمات حكمت برمىگردد . فيما هو مفاد الحرف : ضمير « هو » به ماء موصوله كه مقصود از آن « هيئات » بوده برمىگردد . كما هاهنا : مشار اليه « هاهنا » هيئت جملهء شرطيّه مىباشد . و الّا لما كان معنى حرفيّا : يعنى « و ان تتمّ مقدّمات الحكمة فيما هو مفاد الحرف لما كان الخ » و ضمير در « كان » به مفاد حرف برمىگردد . كما يظهر وجهه : ضمير در « وجهه » به تمام نبودن مقدّمات حكمت در معانى حرفى برمىگردد . تعيّنه من بين انحائه : كلمه « تعيّنه » مبتدا و خبرش جار و مجرور « بلا معيّن » به صيغه اسم فاعل بوده و ضمير در « تعيّنه » به لزوم على و معلولى انحصارى و در « انحائه » به لزوم على و معلولى برمىگردد . و مقايسته مع تعيّن الخ : كلمه « مقايسته » كه ضمير در آن به معيّن كردن لزوم على و معلولى انحصارى به واسطهء اطلاق برگشته ، مبتدا و خبرش جار و مجرور « مع الفارق » مىباشد . هو الواجب الخ : ضمير « هو » به « النّفسيّ » يعنى واجب نفسى برمىگردد . فانّه واجب على تقدير دون تقدير : ضمير در « فانّه » به « الغيرى » يعنى واجب غيرى برگشته و مقصود از « على تقدير » بنا بر تقدير واجب بودن غير و مقصود از « دون تقدير » بنا بر تقدير واجب نبودن غير مىباشد . فيحتاج بيانه الى مئونة التّقييد بما اذا وجب الغير : ضمير در « بيانه » به « الغيرى » واجب غيرى برگشته و مقصود از ماء موصوله در « بما » قيد و مقصود از « الغير » يعنى وقتى واجب