برمىگردد . فان دليله يكون حاكما : ضمير در « دليله » به امر ظاهرى و ضمير در « يكون » به « دليله » برمىگردد . دليل الاشتراط : مقصود از « الاشتراط » شرط بودن طهارت و حليّت مىباشد . و انّه اعمّ من الطّهارة الواقعيّة و الظّاهريّة : ضمير در « انّه » به شرط برگشته و « انّه » عطف به « دائرة » بوده و اين عبارت تفسير و بيان حاكم و مبيّن بودن دليل ظاهرى است . فانكشاف الخلاف فيه : ضمير در « فيه » به امر ظاهرى برمىگردد . لا يكون موجبا : ضمير در « يكون » به كشف خلاف در امر ظاهرى برمىگردد . لشرطه : ضمير در « شرطه » به عمل برمىگردد . بل بالنّسبة اليه يكون الخ : ضمير در « اليه » به شرط و در « يكون » به انكشاف خلاف برمىگردد . من قبيل ارتفاعه : ضمير در « ارتفاعه » به شرط برمىگردد . و هذا بخلاف ما كان منها : مشاراليه « هذا » امر ظاهرى به لسان تحقق شرط يا جزء بوده و ضمير در « كان » به ماء موصوله به معناى امر ظاهرى و در « منها » به اوامر ظاهرى برمىگردد . بلسان انّه ما هو الشّرط واقعا : ضمير در « انّه » به شرط و ضمير « هو » به ماء موصوله به معناى عمل برگشته و كلمهء « واقعا » تمييز نسبت مىباشد . كما هو لسان الامارات : ضمير « هو » به « لسان شرط بودن در واقع » برمىگردد . فلا يجزى : ضمير در « يجزى » به امر ظاهرى به لسان شرط بودن در واقع برمىگردد . فان دليل حجّيّته : ضمير در « حجّيّته » به امر ظاهرى به لسان شرط بودن در واقع برمىگردد . حيث كان بلسان انّه الخ : ضمير در « كان » به « دليل حجّيّته » و در « انّه » به قرينه مقام به مأمور به ظاهرى برمىگردد . لما هو شرطه الواقعى : ضمير « هو » به ماء موصوله به معناى طهارت يا حليّت و ضمير در « شرطه » به مأمور به ظاهرى برمىگردد .