الاوّل انّ الخ : يعنى « الموضع الاوّل انّ الخ » . او الظّاهرىّ : يعنى « بالامر الظّاهرىّ » . ايضا : كلمهء « ايضا » مربوط به « بالامر الاضطرارى او الظّاهرى » است . يعنى اتيان مأمور به با امر ظاهرى يا با امر اضطرارى نيز همچون اتيان مأمور به با امر واقعى مجزى است . بانّه لا مجال : ضمير در « انّه » به معناى شأن مىباشد . على وجهه : ضمير در « وجهه » به مأمور به برمىگردد . لاقتضاء التّعبّد به ثانيا : ضمير در « به » به مأمور به برمىگردد . بانّه يكون الخ : ضمير در « انّه » به معناى شأن مىباشد . بدلا عن التّعبّد به اوّلا : ضمير در « به » به مأمور به برمىگردد . لا منضمّا اليه : ضمير در « اليه » به امتثال اوّل برگشته و اين عبارت ، عطف به « بدلا » مىباشد . يعنى « لا يكون للعبد تبديل الامتثال و التّعبّد ثانيا منضمّا اليه » . كما اشرنا اليه : ضمير در « اليه » به جواز تبديل امتثال برمىگردد . فى المسألة السّابقة : يعنى « مسئلهء مرّه » و تكرار در « التّحقيق » . و ذلك فيما الخ : مشاراليه « ذلك » جواز تبديل امتثال اوّل به دوّم مىباشد . مجرّد امتثاله : ضمير در « امتثاله » به مأمور به برمىگردد . لا يكون علّة الخ : ضمير در « يكون » به مجرّد امتثال مأمور به برمىگردد . و ان كان وافيا به : ضمير در « كان » به مجرّد امتثال مأمور به و در « به » به غرض برمىگردد . لو اكتفى به : ضمير در « اكتفى » به عبد يا مكلّف و در « به » به مجرّد امتثال يعنى امتثال اوّل برمىگردد . كما اذا اتى بماء امر به مولاه : ضمير در « أتى » و در « مولاه » به عبد و در « به » به ماء برگشته و جملهء « امر به مولاه » صفت كلمهء « ماء » مىباشد . ليشر به فلم يشربه بعد : ضمير فاعلى در هر دو « يشربه » به مولى و ضمير مفعولشان به ماء برگشته و كلمهء « بعد » مقطوع از اضافه و مبنى بر ضمّ بوده و در اصل « بعد الاتيان »