مىباشد . بحقيقته و ملاكه لم يسقط بعد : ضمير در « بحقيقته و ملاكه » و در « يسقط » به امر برگشته و كلمهء « بعد » همانند قبلى است . و لذا : مشاراليه « ذا » ساقط نشدن امر مىباشد . و اطّلع عليه العبد : ضمير در « عليه » به اهراق ماء « ريختن آب » برمىگردد . و حب عليه اتيانه ثانيا : ضمير در « عليه » به عبد و در « اتيانه » به ماء « آب » برگشته و كلمهء « ثانيا » صفت براى مصدر محذوف كه مفعول مطلق بوده مىباشد . كما اذا لم يأت به اوّلا : ضمير در « يأت » به عبد و در « به » به ماء برمىگردد . بقاء طلبه : ضمير در « طلبه » به مولى برمىگردد . ما لم يحصل غرضه الدّاعى عليه : ضمير در « غرضه » به مولى و در « اليه » به طلب برگشته و كلمهء « الدّاعى » صفت « غرضه » مىباشد . و الّا : يعنى « و ان حصل غرضه الدّاعى اليه » . لما اوجب حدوثه : ضمير در « اوجب » به مولى و در « حدوثه » به طلب برمىگردد . فحينئذ : يعنى « حين اذ لم يحصل غرضه » . يكون له الاتيان الخ : ضمير در « له » به عبد برمىگردد . موافق للامر : مقصود از « للامر » امر اوّل مىباشد . كما كان له قبل اتيانه الاوّل : ضمير در « له » و « اتيانه » به عبد برگشته و كلمهء « الاوّل صفت اتيانه » مىباشد . بدلا عنه : ضمير در « عنه » به اتيان اوّل برمىگردد . كما اذا امر باهراق الماء فى فمه : ضمير در « امر » و « فمه » به مولى برمىگردد .