يحصل غرضه الدّاعي اليه ، و الّا لما اوجب حدوثه ، فحينئذ يكون له الاتيان بماء آخر موافق للامر ، كما كان له قبل اتيانه الاوّل بدلا عنه . نعم ، فيما كان الاتيان علّة تامّة لحصول الغرض ، فلا يبقى موقع للتّبديل ، كما اذا امر باهراق الماء في فمه لرفع عطشه فاهرقه ، بل لو لم يعلم انّه من اىّ القبيل ، فله التّبديل باحتمال ان لا يكون علّة ، فله اليه سبيل ، و يؤيّد ذلك - بل يدلّ عليه - ما ورد من الرّوايات في باب اعادة من صلّى فرادى جماعة ، و انّ اللّه تعالى يختار احبّهما اليه . ترجمه : [ چهارم : فرق بين مسئله اجزاء و مسئلهء مره و تكرار ] چهارم آنها ( امور ) : فرق بين اين مسئله ( اجزاء ) و مسئلهء مرّه و تكرار ممكن نيست مخفى باشد ( فرق ) ، پس همانا بحث در اينجا ( اجزاء ) در اين است كه همانا اتيان كردن به آنچه ( عملى ) كه آن ( عمل ) مأمور به است كفايت مىكند ( اتيان ) عقلا ، به خلاف اين ( بحث ) در آن مسئله ( مرّه و تكرار ) ، پس همانا اين ( بحث در مرّه و تكرار ) در تعيين چيزى ( عملى ) است كه آن ( عمل ) مأمور به است شرعا به لحاظ دلالت صيغه ، خود آن ( صيغه ) يا به دلالت ديگرى . آرى ، مىباشد تكرار عملا موافق براى عدم اجزاء ، ولى اين ( موافق عدم اجزاء بودن ) نه به ملاك آن ( عدم اجزاء ) است . و همين‌طور است فرق بين اين ( مسئلهء اجزاء ) و بين مسئلهء تبعيّت كردن قضاء براى اداء ، پس همانا بحث در آن مسئله ( تبعيّت قضاء از اداء ) در دلالت داشتن صيغه بر تبعيّت و عدم آن ( تبعيّت ) است به خلاف اين مسئله ( مسئله اجزاء ) ، پس همانا اين ( بحث در مسئلهء اجزاء ) - همان‌طورىكه دانستى - در اين است كه همانا اتيان كردن به مأمور به ، كفايت مىكند ( اتيان ) عقلا از اتيان كردن آن ( مأمور به ) دوباره به عنوان اداء يا قضاء و يا كفايت نمىكند ( اتيان ) ؟ پس علاقه‌اى نيست بين مسئله ( مسئلهء اجزاء ) و دو مسئله ( مسئلهء مرّه