« الامتثال » مىباشد . على ان يكون ايضا به الامتثال : يعنى « بناء على ان يكون الامتثال به ايضا » ضمير در « به » كه خبر براى « يكون » بوده به اتيان مأمور به ثانيا ( اتيان دوباره ) برمىگردد . فانّه من الامتثال الخ : ضمير در « فانّه » به اتيان دوباره مأمور به برمىگردد . من دلالته الخ : ضمير در « دلالته » به امر برگشته و كلمهء « من » بيان « المختار » مىباشد . بل فى مقام الاهمال و الاجمال : يعنى « بل يكون اطلاق الصّيغة فى مقام الاهمال و الاجمال » . هو الاصل : ضمير « هو » به مرجع برمىگردد . و امّا ان يكون اطلاقها فى ذلك المقام : ضمير در « اطلاقها » به صيغهء امر برگشته و مقصود از « ذلك المقام » مقام بيان مىباشد . فى جوزا ان لا يقتصر عليها : ضمير در « عليها » به مرّه برگشته و مقصود از عبارت آن است كه اشكال در اتيان دوبارهء مأمور به مىباشد . فانّ لازم الخ : عبارت ، بيان جواز عدم اكتفاء به مرّه و جايز بودن اتيان به مرّات مىباشد . هو الاتيان بها الخ : ضمير « هو » به لازم و در « بها » به طبيعت برمىگردد . شرح ( پرسش و پاسخ ) 631 - نظر مصنّف نسبت به دلالت « 1 » صيغهء امر بر مرّه و تكرار چيست ؟ ( الحقّ انّ . . . و لا بمادّتها ) مىفرمايد : حقّ آن است كه صيغهء امر مطلقا يعنى نه به واسطهء مادّه‌اش و نه به واسطهء

--> ( 1 ) - البته مقصود از دلالت صيغه در اينجا دلالت وضعى است كه آيا صيغهء « افعل » براى مرّه يا تكرار وضع شده يا مشترك لفظى براى مرّه و تكرار مىباشد . ولى دلالت و ظهور اطلاقى آن را در « و التّحقيق » بيان مىكند كه جواز اكتفا به مرّه مىباشد .