برائت و اصل اشتغال بوده مىباشد . و يستقلّ به العقل : ضمير در « به » به ماء موصوله به معناى حكم برمىگردد . انّه لا مجال هاهنا : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و مشاراليه « هاهنا » شكّ در تعبّدى و توصّلى بودن واجب مىباشد . و ذلك لانّ الشّكّ هاهنا الخ : مشاراليه « ذلك » عدم مجال مگر براى اصالت اشتغال بوده و مشاراليه « هاهنا » توصّلى و تعبّدى بودن واجب مىباشد . بلزوم الخروج عنها : ضمير در « عنها » به « عهدة التّكليف » برمىگردد . و المؤاخذة عليه بلا برهان : ضمير در « عليه » به عدم احراز خروج برگشته و كلمهء « المؤاخذة » عطف بر « العقاب » مىباشد . ضرورة انّه الخ : ضمير در « انّه » به معناى شأن مىباشد . عدم الخروج عنها : ضمير در « عنها » به « العهدة » برمىگردد . و هكذا الحال : مشاراليه « هكذا » جاى اصالة الاشتغال بوده مىباشد . فى كلّما شكّ دخله فى الطّاعة : ضمير در « دخله » به ماء موصوله به معناى قيد برمىگردد . ممّا لا يمكن اعتباره : ضمير در « اعتباره » به ماء موصوله به معناى قيود برمىگردد . و التّمييز : قصد تمييز يعنى قصد آن چيزى كه موجب مشخص شدن عبادتى از عبادت ديگر بشود مثل معيّن كردن نماز ظهر از عصر با قصد تمييز در نماز ظهر . ان كلّما يحتمل بدوا دخله الخ : ضمير در « دخله » به « كلّما » هرآنچه كه مقصود هر قيدى بوده برمىگردد . و كان ممّا يغفل عنه الخ : ضمير در « كان » به « كلّما » و در « عنه » به ماء موصوله به معناى قيد در « ممّا » برمىگردد . كان على الآمر بيانه : ضمير در « بيانه » به ماء موصوله در « ممّا » برمىگردد .