دارد مثل ارادهء ندب يا اراده مطلق طلب داشتن كه مىتوانست مقصود متكلّم باشد . بنابراين ، شدّت مناسبت داشتن اخبار و اطلاع دادن از وقوع يك نسبت به داعى طلب با وجوب ، قرينهء معيّنه است براى تعين ارادهء وجوب از جانب متكلّم وقتى كه متكلّم در صدد بيان بوده و قرينهء خاصّى مبنى بر اراده غير وجوب اعمّ از ندب يا مطلق طلب نصب نكرده باشد . 594 - اگر قبول شود كه صيغهء امر حقيقت در وجوب نيست در اينكه ظهور در وجوب داشته باشد چگونه است ؟ ( المبحث الرّابع . . . قيل بظهورها فيه ) ج : مصنّف مىفرمايد : اگر بپذيريم كه صيغهء امر حقيقت در معناى وجوب نيست يعنى وضع براى معناى وجوب نشده بلكه براى قدر مشترك بين وجوب و ندب ( مشترك معنوى ) وضع شده يا به اشتراك لفظى براى وجوب و ندب وضع شده است حالا بحث است ؛ آيا زمانى كه صيغهء امر به نحو مطلق استعمال شود و قرينهء معيّنه نباشد آيا ظهور در طلب وجوبى دارد ؟ « 1 » يا علاوه بر اينكه حقيقت براى وجوب نبوده ، ظهور هم ندارد ؟ مىفرمايد : گفته شده اگر صيغهء امر حقيقت در وجوب هم نباشد ولى ظهور در وجوب دارد . 595 - دليل كسانى كه مىگويند صيغهء امر اگر حقيقت در وجوب هم نباشد ولى ظهور در وجوب دارد چيست ؟ ( امّا لغلبة . . . او اكمليّة ) ج : مىفرمايد : سه دليل آورده‌اند : الف : كثرت و غلبهء استعمال صيغهء امر در وجوب نسبت به ندب . يعنى اگر صيغهء امر حقيقت در اعمّ از وجوب و ندب باشد ولى چون استعمالش در وجوب بسيار بوده و كثرت استعمال در وجوب دارد لذا به قرينهء كثرت استعمال در وجوب ، منصرف به وجوب و ظهور

--> ( 1 ) - ظهور اعمّ از حقيقت است و ممكن است لفظى ظهور در يك معنايى داشته باشد ولى وضع براى آن معنا نشده باشد و ممكن است ظهور در يك معنايى داشته باشد و وضع براى آن معنا هم شده باشد .