انشاء صيغه نيز كاشف از انشايى بودن طلب مىباشد . پس دليل آنها دربردارنده اين معناست كه بين اراده حقيقى و طلب انشايى مغايرات وجود داشته و چنين مغايرتى يعنى مغايرت بين ارادهء حقيقى و طلب انشايى ، مطلبى است كه چاره‌اى جز ملتزم شدن به آن نيست . چنان كه قبلا هم اين مطلب را دانستى . ولى التزام به چنين مغايرتى اصلا ضررى به ادّعاى اتّحاد اراده و طلب نمىزند . چرا كه منظور از اتّحاد اراده و طلب ، اتّحادشان در رتبهء يكديگر مىباشد . يعنى طلب انشايى با اراده انشايى و طلب حقيقى با اراده حقيقى متّحد مىباشد . 552 - آيا به نظر مصنّف جمع بين دو نظر و صلح بين طرفين نزاع ممكن است ؟ ( ثمّ انّه . . . لفظيّا فافهم ) ج : مىفرمايد : از آنچه كه ما در تحقيق و تقرير اتّحاد بين اراده و طلب داشتيم ممكن است بين دو گروه صلح برقرار كرده و نزاع در ميان نباشد . به اين‌گونه كه مقصود گروهى كه مىگويند ؛ بين اراده و طلب يكسانى و اتّحاد وجود دارد منظورشان از اين سخن آن معنايى است كه دانستى از عينيّت يعنى از نظر مفهوم متّحدند و در وجود نيز در رتبه‌اى كه هركدام از حيث حقيقى و انشايى دارد با ديگرى متّحد است . يعنى مفهوم هر دو آنها شوق مؤكّد بوده و در هرجا كه اراده انشايى باشد طلب نيز انشايى بوده و هرجا اراده ، حقيقى باشد طلب نيز حقيقى مىباشد . و آنان كه مىگويند ؛ بين اراده و طلب دوئيّت و مغايرت وجود دارد ، دوئيّت بين طلب انشايى است كه اكثر موارد مقصود از طلب به هنگام اطلاق لفظ طلب همين طلب ، انشايى بوده با اراده حقيقى كه غالبا مقصود از لفظ اراده به هنگام اطلاق آن ، همين ارادهء حقيقى است . پس نزاع لفظى مىشود زيرا نفى و اثبات و مورد نزاع دو چيز است . « 1 »

--> ( 1 ) - ولى بايد گفت : نظر اشاعره مبنى بر مغايرت بين اراده و طلب برگرفته از اعتقادشان در -