منقضى برمىگردد . و قد انقضى عنه الضّرب و الشّرب : ضمير در « عنه » به جائى يعنى شخصى كه آمده برمىگردد . قبل مجيئه حال التّلبّس بالمبدا : ضمير در « مجيئه » به « الّذى » برگشته و كلمهء حال التلبس ، حال از « الّذى » مىباشد . لا حينه : يعنى « لا انّه جاء الّذى كان ضاربا و شاربا حين مجيئه بعد الانقضاء » و ضمير در « حينه » به « مجيئه » برمىگردد . به لحاظ هذا الحال : مقصود از « هذا الحال » حال انقضاء مىباشد . جعله معنونا بهذا العنوان فعلا : كلمه « جعله » عطف به « الاستعمال » بوده و ضمير در آن به « جائى » برگشته و مقصود از « هذا العنوان » ضارب و شارب بوده و مقصود از « فعلا » يعنى الآن و زمان نطق مىباشد . بمجرّد تلبّسه قبل مجيئه : ضمير در « تلبّسه » و « مجيئه » به « جائى » برمىگردد . انّه لو كان للاعمّ : ضمير در « انّه » و در « كان » به مشتقّ برمىگردد . لصحّ استعماله به لحاظ كلا الحالين : ضمير در « استعماله » به مشتقّ برگشته و مقصود از « كلا الحالين » حال تلبس و حال انقضا مىباشد . و بالجملة : يعنى خلاصهء كلام . كثرة الاستعمال : يعنى كثرت استعمال مشتقّ . تمنع عن دعوى الخ : ضمير در « تمنع » به كثرت استعمال برمىگردد . خصوص حال التّلبّس من الاطلاق : جار و مجرور « من الاطلاق » متعلّق به دعوى بوده و مقصود از آن نيز استعمال مىباشد . اذ مع عموم المعنى : يعنى مشتقّ وضع براى اعمّ باشد . و قابليّة كونه حقيقة فى المورد : ضمير در « كونه » به مشتقّ برگشته و مقصود از « مورد »