كما هو الظّاهر منه عند اطلاقه : ضمير « هو » به « زمانه » يعنى زمان حال ( زمان نطق ) و در « منه » و « اطلاقه » به حال برمىگردد . و ادّعى انّه الظّاهر فى المشتقّات : اين عبارت عطف بر « يمكن » بوده يعنى « لا يقال ادّعى الخ » و ضمير در « انّه » به زمان حال ( زمان نطق ) برمىگردد . امّا لدعوى الانسباق من الاطلاق : يعنى « امّا ظهور المشتقّات فى زمان الحال يكون لدعوى الانسباق من الاطلاق » وجه اوّل براى ظهور زمان حال از حال در مشتقّات مىباشد . او بمعونة قرينة الحكمة : يعنى « او يكون هذا الظّهور بمعونة قرينة الحكمة » وجه دوّم براى ظهور زمان حال از حال در مشتقّات مىباشد . و ان كان ممّا لا ينكر : ضمير در « كان » به « هذا الانسباق » و در « ينكر » به ماء موصوله برمىگردد . الّا انّهم فى هذا العنوان : مقصود از « هذا العنوان » مشتقّ در خصوص متلبّس به مبدأ حقيقت يا در اعمّ حقيقت بوده مىباشد . بالقرينة منه : ضمير در « منه » به مشتقّ برمىگردد . سادسها : ضمير در « سادسها » به امور برمىگردد . انّه لا اصل فى نفس هذه المسألة : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و مقصود از « نفس هذه المسألة » عنوان مسئلهء مشتقّ مىباشد . يعوّل عليه عند الشّكّ : كلمهء « يعوّل » به معناى كمك خواستن و اعتماد كردن بوده و ضمير در « عليه » به اصل برگشته و اين جمله ، صفت براى كلمهء « اصل » مىباشد . مع معارضتها : ضمير در « معارضتها » به « اصالة عدم ملاحظة الخصوصيّة » برمىگردد . لا دليل على اعتبارها : ضمير در « اعتبارها » به « اصالت عدم ملاحظة الخصوصيّة » برمىگردد .