به معناى حكم برمىگردد . و ان كان ليس من الخ : ضمير در « كان » و « ليس » به حكم بديهى عقل برمىگردد . يحتاج الى الخ : ضمير در « يحتاج » به « هذا التّقسيم » يعنى تقسيم احكام عقليّه به مستقلّات و غير مستقلّات برمىگردد . لا بدّ له . . . لا بدّ أن تكون الخ : ضمير در « له » به علم و ضمير در « تكون » به علّت علم تصديقى برمىگردد . ممّا يثبت به الحكم الشّرعىّ : ضمير در « به » به ماء موصوله به معناى علّت و دليل برمىگردد . و هو واضح : ضمير « هو » به ثابت نشدن حكم شرعى با استقراء برمىگردد . و التّمثيل ليس بحجّة عندنا لانّه . . . المصطلح عليه : ضمير در « ليس » و « لانّه » به تمثيل و ضمير در « عليه » به قياس برگشته و مقصود از « عندنا » اماميّه مىباشد . الّذى هو ليس من مذهبنا : ضمير « هو » و ضمير در « ليس » به قياس مصطلح در اصول برمىگردد . فيتعيّن أن تكون . . . هى خصوص القياس الخ : ضمير « هى » ضمير فصل و به علّت برگشته و كلمهء « خصوص » خبر براى « تكون » بوده و عبارت « أن تكون الخ » تأويل به مصدر رفته و فاعل براى « يتعيّن » مىباشد . و اذا كان كذلك . . . ان يتألّف . . . سواء كان الخ : ضمير در « كان » به قياس به اصطلاح منطقيّون برگشته و مشار اليه « كذلك » علّت براى علم به حكم شرعى بوده و ضمير در « يتألّف » و « كان » به قياس برمىگردد . قد تكونان معا الخ : ضمير در « تكونان » به « هاتان المقدّمتان » برمىگردد . فالدّليل الّذى يتألّف منهما يسمّى دليلا شرعيّا : ضمير در « منهما » به « هاتان المقدّمتان » و ضمير نايب فاعلى در « يسمّى » به دليل برگشته و كلمهء « دليلا » مفعول دوّم