پست زمين . ( 1578 ) الْجَنَاب : ناحيه ، اطراف . ( 1579 ) اقَاصِينَا : مناطق دور از ما . ( 1580 ) ضَوَاحِى : جمع « ضاحية » ، « ضاحية الماء » ، آبى كه در روز خورده مىشود . ( 1581 ) المُرْمِلَة : فقير . ( 1582 ) مُخْضِلَة : تر كننده . ( 1583 ) الْوَدْق : باران . ( 1584 ) يَحْفِزُ : دفع مىكند ، دور مىكند . ( 1585 ) الخُلّب : ابر بدون باران . ( 1585 ) خُلُبٌ بَرْقُهَا : برقى كه از ابر بدون باران بر مىجهد و بارانى را به همراه ندارد . ( 1586 ) الْجَهَام : ابر بدون باران . ( 1586 ) الْعَارِض : ابرى كه در آسمان نمايان است . ( 1587 ) الرَّبَاب : ابرهاى سفيد ، « القَزَع من الرَّباب » قطعه ابرهاى كوچك و پراكنده . ( 1588 ) الذِّهَاب : جمع « ذهبة » ، بارانهاى نرم و كم پشت . ( 1589 ) الْمُسْنِتُون : قحطى زدگان . خطبهء 116 ص 115 ف ( 1590 ) وَانٍ : سستى كننده ، مسامحه كننده . ( 1591 ) وَاهِن : ضعيف . ( 1592 ) الْمُعَذِّر : كسى كه عذر آورد و عذرش پذيرفته نباشد . ( 1593 ) الصُّعُدَات : جمع « صعيد » ، راهها ، يعنى از شدت ترس خانه‌هاى خود را رها كرده و در مسيرها به راه مىافتادند . ( 1594 ) تَلْتَدِمُون : ( مانند زنان مصيبت ديده ) به سينه و صورت مىزديد . ( 1595 ) الخَالِف : جانشين . ( 1596 ) هَمَّتْ : مشغول كرد ، محزون كرد . ( 1597 ) مَيَامِين : جمع « ميمون » ، مبارك . ( 1598 ) مَرَاجِيح : با وقار ، سنگين ، وزين . ( 1599 ) مَقَاوِيل : جمع « مقوال » ، خوش گفتار . ( 1600 ) مَتَارِيك : جمع « متراك » ، ترك كنندگان . ( 17601 ) قُدُماً : پيشتازانه . ( 1602 ) اوْجَفُوا : بسرعت رفتند ، الوَجِيف ، نوعى از حركت اسب و شتر است . ( 1603 ) الْمَحَجَّة : راه مستقيم . ( 1604 ) الْبَارِدَة : گوارا . ( 1605 ) الذّيَّال : بلند دامن ، كسى كه