( 1398 ) الْتَصْوِيح : خشك كردن . ( 1399 ) الْمُسْتَثارِ العِلْمِ : محل فوران و ثوران علم . خطبهء 106 ص 105 ف ( 1400 ) عَلِقَهُ : بدان چنگ زد ، به آن دل بست . ( 1401 ) الْجُنَّة : سپر ، حفاظ . ( 1402 ) ابْلَجُ الْمَنَاهِج : روشنترين و واضح‌ترين راهها . ( 1403 ) الْوَلَائِج : جمع « وليجة » ، مذاهب ، اعتقادات قلبى . ( 1404 ) مُشْرَفُ : جاى بلند ، « مشرف المنار » يعنى منار اسلام در مكان بلند و مرتفعى قرار گرفته كه بر هر چيزى اشراف دارد . ( 1405 ) الْجَوَادّ : جمع « جادّة » ، راههاى روشن . ( 1406 ) كَرِيمُ المِضْمَار : پيشتاز ميدان مسابقه . ( 1407 ) الْحَلْبَة : گروه اسبان مسابقه . ( 1408 ) السُّبْقَة : جايزه مسابقه . ( 1409 ) اوْرى : بر افروخت . ( 1410 ) الْقَبَس : شعله‌اى كه از قسمت عمده . و بر افروخته آتش گرفته مىشود . ( 1410 ) الْقَابِس : گيرندهء آتش . ( 1411 ) الْحَابِس : كسى كه به جهت حيرت و ندانستن راه مركب خود را متوقف مىسازد . ( 1411 ) انَارَ عَلَماً : آتش در نقطهء بلندى بر افروخت تا گمشدگان ، راه را باز يابند . ( 1412 ) بَعِيثُكَ : فرستادهء تو . ( 1413 ) الْمَقْسَم : نصيب ، حظ ، بهره . ( 1414 ) النُّزُل : آنچه جهت پذيرايى از ميهمان ، آماده مىشود . ( 1415 ) السَّنَاء : رفعت ، بلندى مقام . ( 1416 ) خَزَايَا : جمع « خزيان » ، شرمساران . ( 1417 ) نَاكِبِين : منحرفان از مسير حق . ( 1418 ) نَاكِثِينِ : پيمان شكنان . ( 1531 ) خطبهء 107 ص 106 ف ( 1419 ) الطَغَام : فرومايگان ، پست ، اوباش . ( 1420 ) لَهَامِيم : جمع « لهميم » ، اسبان خوب و پيشتاز ، مردان خوب و پيشگام . ( 1421 ) الْيَآفِيخ : جمع « يافوخ » ، سران ، در اصل به قسمتى از روى سر كه در كودكى نرم است ، گفته مىشود . ( 1422 ) الْوَحَاوِح : جمع « وحوحة » ، ناله‌هاى درد آلود و در اينجا مقصود آتش خشم است .