سفيه و بيهوده‌گو هستند . ( 1378 ) يَبْتَلِيَكُمْ : شما را امتحان مىكند تا كاذب از صادق متمايز شود . خطبهء 104 ص 103 ف ( 1389 ) الْحَسِير : خسته ، درمانده . ( 1380 ) الْكَسِير : شكسته ، مقصود كسى است كه پايه‌هاى اعتقاديش سست و لرزان است و در حركت با مؤمنين از خود ضعف نشان مىدهد . ( 1381 ) اسْتَدَارَتْ رَحَاهُمْ : آسياب آنها به گردش افتاد ، كنايه از فراوانى ارزاق است . ( 1382 ) الْقَنَاة : نيزه . ( 1382 ) اسْتَقَامَتْ قَنَاتُهُم : نيزهء آنها راست گرديد ، كنايه از توانمندى و سامان يافتگى اوضاع آنهاست . ( 1383 ) لأَبْقَرَنَّ الْبَاطِلَ : باطل را خواهم شكافت ، « البَقر » شكافتن . خطبهء 105 ص 104 ف ( 1384 ) الشِّيمَة : خلق ، خوى . ( 1385 ) الدِّيمَة : باران ملايم و بدون رعد و برق . ( 1385 ) المُسْتَمْطِرِين : خواستاران باران . ( 1386 ) الاخْلَاف : جمع « خلف » ، سر پستان شتر . ( 1387 ) الْخِطَام : طنابى است مانند افسار كه در بينى شتر مىكنند . ( 1388 ) الوَضِين : تنگ شتر كه از چرم يا مو تهيه مىشود و بمنزله بند زين است . ( 1389 ) السِّدْر : درخت سدر . ( 1389 ) الْمَخْضُود : بدون خار . ( 1390 ) شَاغِرَة : خالى . ( 1391 ) امْتَاحُوا : ( از چشمه زلالى كه از آلودگيها عاريست ) آب برداريد . ( 1392 ) رُوِّقَتْ : پاك و صاف شد . ( 1393 ) شَفَا : كناره ، لبه . ( 1393 ) جُرُف : قسمتهايى از كنارهء رود كه سيلاب آن را برده است . ( 1393 ) هَارٍ : مشرف به انهدام . ( 1393 ) شَفَا جُرُفٍ هَارٍ : كناره‌هاى دريا كه بواسطه تلاطم آب زيرش خالى شده و هر لحظه ممكن است فرو بريزد . ( 1394 ) الرَّدَى : هلاكت . ( 1395 ) لَا يُشْكِى : شكايت را نمىپذيرد . ( 1396 ) الشَجْو : حاجت ، نياز . ( 1397 ) السَّهْمَان : جمع « سهم » ، نصيب‌ها ، بهره‌ها . ( 1397 ) اصْدَار : باز گردانيدن .