( 1332 ) شِقَاقِى : مخالفت با من . ( 1333 ) لَا يَسْتَهْوِيَنَّكُمْ : شما را حيران و سرگردان نسازد . ( 1334 ) لَا تَتَرَامُوا بِالابْصَارِ : ( به عنوان تمسخر ) با اشاره و كنايه به يكديگر نگاه نكنيد . ( 1335 ) فَلَقَ الْحَبَّةَ : دانه را شكافت . ( 1336 ) بَرَا النَّسَمَةَ : جان را آفريد . ( 1337 ) ضِلِّيل : صيغه مبالغه است ، بسيار گمراه . ( 1338 ) نَعَقَ : بانگ زد ، « النَّعِيق » ، صدايى كه چوپان با آن گوسفندان را مىراند . ( 1339 ) فَحَصَ بِرَايَاتِهِ : پرچمهايش را نصب كرد ، « فحص القطاة التّراب » : مرغ سنگخواره حفره‌اى را براى خوابيدن يا تخم گذارى ايجاد كرد . ( 1340 ) كُوفَان : كوفه . ( 1341 ) فَغَرَ فَاغِرَتُهُ : دهانش را باز كرد . ( 1342 ) الشَكِيمَة : دهنه ، ميله آهنى كه به افسار متصل است و در دهان حيوان قرار دارد ، از اين آهن حيوان قرار دارد ، از اين آهن به لحاظ استحكامى كه دارد به سختيها و دشواريها تعبير مىشود . ( 1343 ) كُلُوحُهَا : روزهاى عبوس و سخت . ( 1344 ) كُدُوح : جمع « كدح » ، اثر زخمها و جراحات ، خراش . ( 1345 ) يَنْعِهِ : هنگام رسيدن و نضج گرفتنش . ( 1346 ) الشَقَاشِق : جمع « شِقشِقَة » ، چيزى است شبيه ريه در گلوى شتر ، كه به هنگام هيجان از دهان خارج مىكند . ( 1346 ) هَدَرَ : صدا كرد ، صداى شتر در هنگام اخراج شقشقه را « هدير » مىگويند . ( 1347 ) بَوَارِقُهُ : شمشيرها و نيزه‌هايش . ( 1348 ) الْقَاصِف : صداى شديد رعد و طوفان و غيره . ( 1349 ) العَاصِف : طوفان ، باد شديد ، مراد آشفتگيها و ناآراميهاى ناشى از فتنه‌هاست . ( 1350 ) تَلْتَفّ القُرُونُ بِالقُرُونِ : گروهى با گروهى ديگر شاخ در شاخ هم مىپيچند ، كنايه از رويارويى بين حق و باطل است . ( 1351 ) يُحْصَدُ الْقَائِمُ : آنچه ( از خير و نيكى ) باقى مانده درو مىشود . ( 1352 ) يُحْطَمُ الْمَحْصُودُ : آنچه درو شده است پايمال و خرد مىشود .