( 1019 ) الاوْهَامُ : افكار ، انديشه‌ها . ( 1020 ) مُنْقَطَع : نهايت ، منتها ، آخر . ( 1021 ) الْمُبَرَّأ : پاك ، منزه . ( 1022 ) تَوَلّهَتِ الْقُلُوبُ الَيْهِ : دلها حيران و شيفته او شد . ( 1023 ) غَمَضَتْ : پنهان شد . ( 1023 ) مَدَاخِلُ الْعُقُولِ : راههاى انديشه‌ها . ( 1024 ) رَدَعَهَا : آن را رد كرد . ( 1025 ) الْمَهَاوِى : مهلكه‌ها . ( 1026 ) السُّدَف : تاريكىها . ( 1027 ) جُبِهَتْ : به پيشانى او زده شد ، مقصود اين است كه مأيوس و نا اميد بازگشت . ( 1028 ) الْجَوْر : از راه منحرف شدن . ( 1028 ) الاعْتِسَاف : بيراهه رفتن ، از راه منحرف شدن . ( 1029 ) الرِّويَّات : جمع « رويّة » ، افكار . ( 1030 ) ابْتَدَعَ الْخَلْقَ : پديده‌ها را از عدم محض بدون سابقه قبلى ، آفريد . ( 1031 ) امْتَثَلَهُ : آن را سر مشق و الگو قرار داد . ( 1032 ) احْتَذَى عَلَيْهِ : بر آن قياس كرد ، مطابق آن قرار داد . ( 1033 ) الْمِسَاك : آنچه كه بواسطه‌اش چيزى را نگه مىدارند . ( 1034 ) الْحِقَاق : جمع « حق » ، سر استخوانها كه محل پيوند و مفصل است . ( 1035 ) الْمُحْتَجِبَة : پوشيده شده ( با گوشت و پوست ) . ( 1036 ) الْعَادِلُونَ بِكَ : كسانى كه براى تو ( خدا ) شبيه و نظيرى قرار دادند . ( 1037 ) نَحَلُوكَ : به تو نسبت دادند . ( 1037 ) حِلْيَةُ الْمَخْلُوقِينَ : صفات مخصوص پديده‌ها مثل جسمانيت و غيره . ( 1038 ) قَدَّرُوكَ : ترا ( با مخلوقات ) سنجيدند و مقايسه كردند . ( 1039 ) مُكَيَّفاً : داراى كيفيت مخصوص . ( 1040 ) مُصَرَّفاً : تصرف شده ، تحت تصرف ( عقول ) . ( 1041 ) لَمْ يَسْتَصْعِبْ : سرپيچى نكرد . ( 1042 ) غَرِيزَة : طبيعت ، يعنى خداوند مانند مخلوقات داراى غريزه و طبيعتى نيست كه از ناحيه آن به انجام كارى اقدام كند . ( 1043 ) افَادِهَا : آن را بدست آورد . ( 1044 ) الرَّيْثُ : در كارى اهمال كردن . ( 1045 ) الانَاة : درنگ كردن ، تأنى كردن . ( 1045 ) المُتَلَكِّىء : تعلل كننده .