( 948 ) عَشَوَات : جمع « عشوة » ، امور مشتبه و تاريك . ( 949 ) فَلَوَات : جمع « فَلات » ، صحراهاى وسيع . ( 950 ) امَّهَا : آن را قصد كرد . ( 951 ) مَظِنَّة : جائى كه گمان وجود چيزى در آن برود ، يعنى بندگان حقيقى خدا هر موردى را كه حتى احتمال خير و نيكى در آن باشد ترك نمىكنند و بسوى آن مىروند . ( 952 ) امْكَنَ الْكِتَابَ مِنْ زِمَامِه : زمام خويش را به قرآن سپرد ، اشاره به انقياد كامل نسبت به قرآن است . ( 953 ) ثَقَلُهُ : بارش را ، « ثقل المسافر » : زاد و توشه مسافر - ثقل الكتاب : محتواى كتاب اوامر و نواهى آن . ( 954 ) عَطَفَ الْحَقَّ عَلى اهْوَائِهِ : حق را بر اساس تمايلات خويش قرار داد . ( 955 ) تُؤْفَكُونَ : رو گردان مىشويد . ( 956 ) الاعْلَام : جمع « علم » ، پرچمها . ( 957 ) الْمَنَار : علامت راهنمائى . ( 958 ) يُتَاهُ بِكُمْ : حيران و گمراه مىشويد . ( 959 ) تَعْمَهُونَ : متحيريد . ( 960 ) عِتْرَة : نسل ، خانواده . ( 961 ) رِدُوهُمْ وُروُدَ الْهِيمِ الْعِطَاش : مانند شتر تشنه ( به درياى علوم آنها ) هجوم ببريد . ( 962 ) الثَقَل : هر چيز نفيس و گرانبها ، چنان كه حديث معروف پيامبر « تركت فيكم الثقلين ، كتاب اللَّه و عترتى » ، به همين معناست . ( 963 ) فَرَشْتُكُمْ : براى شما گستردم . ( 964 ) الدُّنْيَا مَعْقُولَةٌ عَلى بَنِى امَيَّة : دنيا مسخر و منحصر به بنى اميه است ، گوئى دنيا را همانند شترى كه با « عقال » مىبندند ، در انحصار خود قرار داده‌اند . ( 965 ) دَرَّهَا : شيرش . ( 966 ) مَجَّةٌ : يك بار چيزى را از دهان بيرون انداختن . خطبهء 88 ص 87 ف ( 967 ) لَمْ يَقْصِمْ : هلاك نكرد در اصل « قصم » بمعنى شكستن است . ( 968 ) لَمْ يَجْبُرْ الْعَظْم : استخوان را بعد از شكستن ترميم نكرد . ( 969 ) الازْل : شدت ، سختى . ( 970 ) الْعَتْب : سرزنش ، خشم ، مقصود خشم و ملامت زمان است .