( 971 ) لَا يَعِفُّونَ : خوددارى نمىكنند . خطبهء 89 ص 88 ف ( 972 ) الْفَتْرَة : فاصله زمانى بين دو پيامبر . ( 973 ) اعْتِزَام : سركشى ، اعتزم الفرس : يعنى اسب با چموشى و توسنى حركت كرد . ( 974 ) تَلَظّ : شعله ور شدن ، زبانه كشيدن . ( 975 ) اغْوِرَارُ الْمَاء : فرو رفتن آب ، فروكش كردن آب . ( 976 ) مُتَجَهِّمَةٌ لأَهْلِهَا : با صورتى زشت و كريه از اهلش استقبال كرد . ( 977 ) ثَمَرُهَا الْفِتْنَةُ : ميوه‌اش فتنه بود . ( 978 ) الْجِيفَة : مردار ، اشاره به اين است كه اعراب بدوى به هنگام اضطرار از مردار استفاده مىكردند . ( 979 ) شِعَار : لباس زيرين . ( 980 ) الدِّثَار : لباس روئين . ( 981 ) مُرْتَهِنُونَ : كسانى كه در گرو هستند . ( 982 ) الاحْقَاب : جمع « حقب » ، 80 سال يا بيشتر ، يك دورهء طولانى از زمان . ( 983 ) لَا اصْفِيتُمْ : اختصاص نيافتند . ( 984 ) جَائِلًا : در جولان و حركت . ( 984 ) خِطَام : افسار ، طنابى است مانند افسار كه در سوراخ بيني شتر كرده و مىكشند . ( 984 ) جَائِلًا خِطَامُهَا : افسارش آزاد و رها است . ( 985 ) الْبِطَان : تنگ ، بند زير شكم حيوان كه با آن پالان را محكم ميكنند . خطبهء 90 ص 89 ف ( 986 ) رَوِيّة : فكر ، انديشه . ( 987 ) الارْتَاج : جمع « رتج » ، درهاى بزرگ . ( 988 ) الدَّاجِى : تاريك . ( 989 ) السَّاجِى : آرام ، ساكن . ( 990 ) الْفِجَاج : جمع « فج » ، راههاى گشاد بين دو كوه . ( 991 ) الْمِهَاد : گسترده شده ، بستر . ( 992 ) الْخَلْق : مخلوق . ( 992 ) ذُو اعْتِمَاد : صاحب اراده و قدرت . ( 993 ) مُبْتَدِعُ الْخَلْقِ : آفريننده پديده‌ها از عدم محض . ( 994 ) وَارِثُهُ : ماندگار بعد از آن ، وارث آن . ( 995 ) دَائِبَانِ : تثنيهء « ذائب » ، مجد ، كوشا ، از اين جهت خورشيد و ماه به اين صفت ، خوانده شده اند چون طى