( 514 ) المُقَدِّمَة : پيش قراولان سپاه « مقدمة الإنسان » سينه انسان . ( 515 ) المِلطَاط : كناره دره ، ساحل دريا . ( 516 ) الشِّرذِمَة : جمعيت اندك ، نفرات كم . ( 517 ) الاكْنَاف : اطراف ، « موطّنين الاكناف » : كسانى كه در اطراف ( دجله ) ساكن شدند . ( 518 ) الامدَاد : جمع مدد ، كمكها . خطبهء 49 . ( 519 ) بَطَنَ الخَفِيَّاتِ : از باطن آن آگاه است . ( 520 ) الاعْلَام : جمع « علم » ، نشانه‌ها ، اعلام . ( 520 ) الظَّهور : دلائل روشن . خطبهء 50 . ( 521 ) المُرْتَادِين : حق جويان ، طالبان حق . ( 522 ) الضِغْث : يك دسته علف تر و خشك بهم مخلوط شده . خطبهء 51 . ( 523 ) الشَرِيعَة : محل برداشت آب از نهر . ( 524 ) اسْتَطْعَمُوكُمْ الْقِتَال : شما را بجنگ و نبرد فرا خواندند . ( 525 ) اللُمَة : گروهى اندك . ( 526 ) عَمَّسَ عَلَيْهِمُ الخَبَرَ : واقعيات را بر آنان تاريك و مبهم ساخت . ( 527 ) الاغْرَاض : جمع غَرَض ، نشانه‌هايى كه به سوى آن تيراندازى مىشود . خطبهء 52 . ( 528 ) تَنَكَّرَ مَعْرُوفُها : چهرهء ( واقعى ) آن مخفى و ناشناخته است . ( 529 ) حَذّاء : سريع السير ، تندرو . ( 530 ) تَحْفِزُ : سوق مىدهد ، به پيش مىراند . ( 531 ) تَحْدُو : ( آنها را بواسطه مرگ بسوى نيستى ) ميراند . ( 532 ) امَرَ الشّىءُ : آن چيز تلخ شد . ( 533 ) كَدِرَ : تيره شد . ( 534 ) السَمَلَة : ته ماندهء آب ، آب كم . ( 534 ) الادَاوَة : ظرف آبى كه مخصوص تطهير و شستشو است مانند آفتابه . ( 535 ) المَقْلَة : سنگ ريزه‌هايى كه مسافرين در هنگام كمبود آب و براى تقسيم مساوى آن در ته ظرف مىگذاشتند و آب را به مقدارى مىريختند كه سطح آن را بپوشاند ، و به هر كسى به آن اندازه آب مىدادند و در واقع نوعى اندازه گيرى بوده است . ( 536 ) التَمزُّز : مكيدن .