( 536 ) الصَّدْيَانُ : تشنه ، عطشان . ( 537 ) لَمْ يَنْفَعْ : سيراب نشود . ( 538 ) ازْمِعُوا : تصميم ( به كوچ ) بگيريد . ( 539 ) المَقْدُور : مُقدَّر و حتمى . ( 540 ) الوُلّهِ العِجَال : جمع والهة ، هر ماده‌اى كه بچه‌اش گم شده باشد ، در اصل « الوله » بمعنى از دست دادن عقل است . ( 541 ) هَدِيلُ الحَمَام : ناله كبوترى كه جفت خود را از دست داده . ( 542 ) جَارْتُم : فرياد كشيديد . ( 543 ) المُتَبَتِّل : عابد ، زاهد . ( 544 ) انْمَاثَتْ انْمِيَاثاً : كاملا ذوب شد . خطبهء 53 ص 52 ف ( 545 ) الاضْحِيَة : گوسفند قربانى كه طبق دستور شارع در روز عيد قربان بعد از طلوع آفتاب قربانى مىشود . ( 546 ) اسْتِشْرَافُ اذُنِهَا : باز بينى گوش حيوان تا ناقص و معيوب نباشد . ( 547 ) عَضْبَاءَ الْقَرْنِ : شاخ شكسته . « المَنْسَك » : در اينجا بمعنى « قربانگاه » است . ( 548 ) تَجُرُّ رِجْلَهَا الَىَ المَنْسَك : براى رفتن به قربانگاه ( به علت لنگ بودن ) پايش را به زمين مىكشد . خطبهء 54 ص 53 ف ( 549 ) تَدَاكّوُا : ( براى بيعت ) ازدحام كردند . ( 550 ) الهِيم : شتر تشنه . ( 551 ) يَوْمَ وِرْدِهَا : هنگام آب خوردنش . ( 552 ) المَثَانى : جمع المثناة ، طنابى است از پشم يا مو كه شتر را به آن مىبندند . خطبهء 55 ص 54 ف ( 553 ) انْ تَعْشُوَ إلى ضَوْئِى : با بينائى ضعيفى كه دارند در پرتو نور من هدايت شوند . ( 554 ) تَبُوءُ : باز مىگردد . ( 554 ) آثام : جمع « اثم » ، گناهان . خطبهء 56 ص 55 ف ( 555 ) اللَقَم : وسط جاده و معظم آن . ( 556 ) مَضَضِ الالَم : سوزش و ناراحتيهاى درد . ( 557 ) التَصَاوُل : با هم در آويختن . ( 558 ) يَتَخَالَسَانِ انْفُسَهُمَا : هر كدام مىخواستند جان ديگرى را بگيرند . ( 559 ) الكَبْت : ذليل و خوار كردن . ( 560 ) جِرَانُ البَعِير : جلو گردن شتر ، « ملقيا جرانه » : كنايه از استقرار و قرار