سوراخ دار را بنظم مىكشند . ( 1801 ) حَذَافِير : جمع « حذفار » ، همگى ، تمامى . ( 1802 ) شَخَصْتَ : خارج شدى . خطبهء 147 . ( 1803 ) تَجَلّى لَهُمْ سُبْحَانَهُ : بر آنها ظاهر شد ( البته نه به گونه‌اى كه بتوان او را ديد ) . ( 1804 ) الْمَثُلَات : كيفرها ، عقوبتها . ( 1805 ) انْفَق : رايجتر ، پررونق‌تر . ( 1806 ) الزَبْر : كتابت ، نوشتن . ( 1807 ) مَثّلُوا : عذاب و شكنجه كردند . ( 1808 ) الْفِرْيَة : دروغ . ( 1809 ) الْمَوْعُود : وعده داده شده ، مقصود مرگ است ، كه به هنگام فرا رسيدنش نه عذرى پذيرفته مىشود و نه توبه اى قبول مىگردد . ( 1810 ) الْقَارِعَة : مصيبت سخت و هلاك كننده . ( 1811 ) الْبَارِئ : شفا يافته از مرض . ( 1812 ) السَقَم : مرض ، بيمارى . خطبهء 148 . ( 1813 ) لَا يَمُتَّانِ : نمىكشند . ( 1814 ) السَّبَب : طناب . ( 1815 ) الضَبّ : كينه . ( 1816 ) الْمُحْتَسِبُون : كسانى كه بخاطر خدا عملى را انجام مىدهند و حقايق را آشكار مىكنند . ( 1817 ) اللَدْم : در ماتم كسى بر سر و سينه زدن . خطبهء 149 . ( 1818 ) مَسَاقُ النَّفْسِ : سر آمد زندگى ، رانده شدن نفس ( بسوى پايان زندگى ) . ( 1819 ) اطْرَدْتُ : گذراندم ، سپرى كردم . « اطرده » : دستور داد او را طرد كنند و برانند . ( 1820 ) خَلَاكُمْ ذَمٌّ : از مذمت مبرا هستيد . ( 1821 ) لَمْ تَشْرُدُوا : از حق منحرف نشديد . ( 1822 ) انْ تَثْبُتِ الْوطْاةُ : اگر جاى پا استوار شد ، يعنى چنانچه اين زخم التيام يافت . ( 1823 ) الْمَزَلّة : لغزشگاه . ( 1824 ) انْ تَدْحَضِ الْقَدَمُ : اگر قدمها بلغزد . ( 1825 ) الافْيَاء : جمع فىء : سايه‌ها . ( 1826 ) مُتَلَفّق : بهم پيوسته ، جمع شده ، يعنى ابرهاى جمع شده و متراكم در جو .