خطبهء 134 . ( 1736 ) الْحَوْزَة : آنچه را كه مالك حيازت مىكند و متولى حفظ آن مىشود . ( 1737 ) كَانِفَةٌ : مانع و حايل ، در اينجا مقصود شهرى است كه به آن پناه مىبرند . ( 1738 ) احْفِز : روانه ساز ، گسيل دار . ( 1739 ) اهْلُ البَلاءِ : جنگجويان دلير و با جسارت . ( 1740 ) الرِدْء : ياور ، پناه . ( 1741 ) الْمَثَابَة : مرجع ، محل بازگشت و گرد آمدن . خطبهء 135 . ( 1742 ) الابْتَرْ : بدون دنباله ، بىفرزند . ( 1743 ) الْنَوى : در اينجا به معناى خانه است . خطبهء 136 . ( 1744 ) الْفَلْتَة : كارى كه بدون تفكر و تدبر انجام شود . ( 1745 ) الْخِزَامَة : حلقه‌ايست از جنس مو كه در بينى شتر مىكنند و افسار را به آن مىبندند . خطبهء 137 . ( 1746 ) النِصَف : انصاف . ( 1747 ) الطَلِبَة : خوانخواهى ، آنچه در خواست مىشود . ( 1748 ) الْحَمَاء : خويشاوند ، در اينجا منظور زبير پسر عمه پيامبر است . ( 1748 ) الحُمَة : مار ، نيش حشرات گزنده . ( 1749 ) الْمُغْدِفَة : پوشاننده ، « اغدفت المراة قناعها » : زن روبنده زد ، « اغدف الليل » : شب پردهء تاريكى را گستراند . مقصود اين است كه شبهه خونخواهى عثمان همچون پرده‌ايست كه پوشانندهء حق است . ( 1750 ) زَاحَ : دور شد و رفت . ( 1750 ) النِصَاب : اصل ، ريشه . ( 1751 ) الشَغَب : تهييج شر و بدى ، آشوبگرى . ( 1752 ) افْرِطَنَّ لَهُمْ حَوْضاً : حوضى بر ايشان پر سازم ، مقصود حوض مرگ است . ( 1753 ) مَاتِحُه : كشنده آب آن . ( 1754 ) لا يَعُبُّونَ : لا جرعه آب را نمىنوشند ، « العبّ » : لا جرعه خوردن آب . ( 1755 ) الْحَسى : زمين نرمى كه آب در آن جمع مىشود . ( 1756 ) الْعُوذ : جمع « عائذة » ، نوزادهاى