شتر ، اسب ، گوسفند يا هر مادهء ديگرى . ( 1756 ) الْمَطَافِيل : جمع « مطفل » ، صاحبان فرزند . ( 1757 ) الَبَّا : آن دو نفر ( طلحه و زبير ) فساد و فتنه كردند . ( 1758 ) اسْتَثْبَتْهُمَا : بازگشت آن دو نفر را ( به بيعت دوباره ) خواستار شدم . ( 1759 ) امَامَ الْوِقَاع : قبل از مواقعه و جنگيدن . ( 1760 ) غَمِطَا النِّعْمَة : آن دو ( طلحه و زبير ) نعمت را انكار كردند و ناديده گرفتند . خطبهء 138 . ( 1761 ) النَوَاجِذ : دندانهاى آسيا . ( 1761 ) بَادِياً نَوَاجِذُهَا : با دندانهايى آشكار ، كنايه از شعله ور شدن آتش جنگ و شدت گرفتن آنست . ( 1762 ) الاخْلَاف : جمع « خلف » ، نوك پستان شتر . ( 1763 ) افَالِيذ : جمع « افلاذ » ، قطعه‌هاى طلا و نقره . ( 1764 ) فَحَصَ : كاوش كرد ، كاويد . ( 1765 ) كُوفَان : كوفه . ( 1766 ) الضَرُوس : شتر بد خويى كه دوشنده‌اش را گاز مىگيرد . ( 1767 ) فَغَرَتْ فَاغِرَتُهُ : دهانش را باز كرد . ( 1768 ) لَيُشَرِّدَنَّكُمْ : شما را متفرق و پراكنده مىسازد . ( 1769 ) عَوَازِبُ احْلَامِها : آنچه از عقل آنها پنهان است . ( 1770 ) يُسَنِّى : آسان مىكند . خطبهء 139 . ( 1771 ) تُنْتَضى : بيرون كشيده مىشود . خطبهء 140 . ( 1772 ) الْمَصْنُوع الَيْهِمْ فِى السَّلَامَةِ : آنان كه خداوند نعمت دورى و پرهيز از گناه را به آنها بخشيده است . خطبهء 141 . ( 1773 ) يُحِيل : دگرگون مىشود ، از مسير حق منحرف مىگردد . خطبهء 142 . ( 1774 ) الْغَارِم : بدهكار . ( 1775 ) لِيَصْبِرْ نَفْسَهُ : بايد شكيبا و خويشتن دار باشد . خطبهء 143 . ( 1776 ) تُظِلُّكُم : بالاى سر شماست . ( 1777 ) الزُلْفَة : تقرب جستن ، نزديكى