الْحَلَائِب : جمع « حلبة » ، اسبانى كه جهت كمك رسانى و پشتيبانى استفاده مىشوند . منظور نيروهاى كمكى است . ( 1673 ) تَدْعَقُ : به شدت پايمال مىكند . ( 1674 ) اعْنَان : اطراف . ( 1675 ) الْمَسَارِب : جمع « مسربة » ، چراگاهها . خطبهء . 125 . ( 1676 ) دَفّتَيْن : دو جلد ، دو طرف . ( 1677 ) الاكْظَام : جمع « كظم » ، مخرج تنفس ، « الاخذ بالاكظَام » ، اشاره به تنگى وقت و عدم فرصت است . ( 1678 ) كَرَثَهُ : غم او را فرا گرفت ، او را بسيار غمگين كرد . ( 1679 ) مُوزَعِين : فريب خوردهها . ( 1680 ) لَا يَعْدِلُونَ بِهِ : آن را ( جور ) با عدل معاوضه نمىكنند . ( 1681 ) نُكُب : جمع « ناكب » منحرفان از راه . ( 1682 ) مَا انْتُم بِوَثِيقَةٍ : شما تكيه گاه محكمى نيستيد . ( 1683 ) زَوَافِر : ياوران ، انصار . ( 1684 ) الْحُشّاش : جمع « حاشّ » ، افروزندگان آتش ، مقصود آتش جنگ است . ( 1685 ) بَرْحاً : شر و بدى ، سختى . ( 1686 ) عِنْدَ النِّدَا : هنگام فراخوانى ( براى جنگ ) . ( 1686 ) عِنْدَ النِّجَاءِ : هنگام انتقاد و توبيخ ، معناى اصلى « نجاء » راز خود را به كسى گفتن و تكلم مخفيانه است . خطبهء 126 . ( 1688 ) لَا اطُورُ بِه : گرد آن نمىچرخم ، به طرف آن نمىروم . ( 1689 ) مَا سَمَرَ سَمِيرٌ : تا روزگار باقيست . ( 1690 ) امَّ : قصد كرد . ( 1691 ) خَدِين : دوست . خطبهء 127 . ( 1692 ) ضَرَبَ بِهِ تِيهَهُ : او را به وادى ضلالتش كشاند . ( 1693 ) الشِعَار : نشانه و علامت گروه در جنگ يا سفر ، كه بواسطه آن ، هر گروهى از ديگران متمايز مىشود . ( 1694 ) الْبُجْر : شر ، كار عظيم . ( 1695 ) لَا خَتَلْتُكُمْ : شما را نفريفتم . ( 1695 ) لَا لَبَّسْتُهُ : آن را مشتبه نساختم ، « تلبيس » يعنى خلط كردن و مشتبه ساختن ، بطوريكه حقيقت شناخته شود .