چون امر غيرى بما هو امر غيرى اطاعت ندارد تا قصد آن موجب تقرب و عباديّت باشد . قوله : « هذا هو السرّ . . . » . بر فرض وجوب مقدمه واجب ، مكلّف بايد طهارات را به قصد توصل به ذى المقدمه بجاى آورد . در علت لزوم اين قصد دو نظريه است : 1 ) نظريه‌ى مصنف : چون طهارات با اين قصد عبادت خواهند شد به بيانى كه گذشت . 2 ) نظريه‌ى مرحوم شيخ : چون قصد توصل محصّل عنوان مأموربه است با اين توضيح كه در متعلّق امر غيرى عنوان مقدمه اخذ شده است . يعنى وضوء بما هو مقدمة ، مأموربه است نه ذات وضوء . و در مقام امتثال قصد عنوان واجب ( عنوان مقدمه ) لازم است تا مكلّف اتيان به مأموربه كرده باشد و قصد عنوان مقدمه بدون قصد توصل به ذى المقدمه ممكن نيست . پس قصد توصل ، براى تحصيل عنوان مأموربه است كه مقدّميّت باشد . « 1 » . اشكال مصنف : وجوب غيرى به ذات المقدمه با همان عنوان اوليه‌اى كه دارد ( وضوء بما هو وضوء ) تعلق گرفته است نه به عنوان مقدمه ( چون ذى المقدمه بر ذات مقدمه متوقّف است نه بر عنوان مقدمه ) . عنوان مقدمه تنها علت براى ترشح وجوب غيرى و مقدمى به ذات المقدمه است و به اصطلاح عنوان مقدّميّت حيثيت تعليليه است نه تقييديّه ( عنوان مقدمه علت وجوب وضوء است مثلا ) و حيثيت تعليليه از مأموربه خارج است . خلاصه اينكه در متعلّق امر غيرى عنوان مقدمه اخذ نشده تا گفته شود قصد اين عنوان بدون قصد توصل ممكن نيست .

--> ( 1 ) - ر ك : مطارح الانظار ، ص 72 .