2 ) بحث مربوط به مقام اثبات . صيغه‌ى امر دالّ بر هيچيك از اين سه صورت نيست ، لذا در صورت عدم اتيان مأمور به فورا ، نسبت به زمان ثانى به اصل عملى ( مثلا براءت ) رجوع مىشود . « 1 » قوله : « الفصل الثالث . . . » . [ فصل سوّم . مبحث إجزاء ] بحث در اين است كه آيا اتيان و انجام مأمور به - على وجهه - مقتضى إجزاء هست يا خير ؟ مثلا اگر مكلّف نماز با تيمّم را كه در حال اضطرار مأمور به است انجام دهد آيا بعد از رفع اضطرار ، نماز با وضو بر او لازم است يا اينكه نماز با تيمّم مجزى است ؟ و هكذا اگر مكلّف نماز را با طهارت استصحابيّه انجام داد ثمّ انكشف كه طهارت نداشته آيا نماز با طهارت بر او لازم است يا اينكه نمازى كه انجام داده مجزى است ؟ قوله : « احدها . . . » . درباره‌ى كلمه‌ى على وجهه كه در عنوان بحث ذكر شده سه احتمال و بلكه سه نظريّه وجود دارد كه از بين اين احتمالات و انظار ، احتمال اوّل صحيح است . 1 ) مراد از على وجهه يعنى نحوه‌اى كه هم شرع و هم عقل طالب اين است كه مأمور به با آن نحوه انجام بگيرد و لذا الاتيان بالمأمور به على وجهه يعنى انجام مأمور به با تمامى قيود شرعيّه و عقليّه . 2 ) مراد از على وجهه يعنى نحوه‌اى كه شرع فقط طالب اين است كه مأمور به با آن نحوه انجام بگيرد و لذا الاتيان بالمأمور به على وجهه يعنى انجام مأمور به با تمامى قيود شرعيّه فقط . اين احتمال به دو دليل باطل است . دليل اوّل : صغرى : اگر مراد از على وجهه اين احتمال باشد لازمه‌اش اين است كه قيد على

--> ( 1 ) - ر ك : محاضرات ، ج 2 ، ص 212 .