نحوه‌ى استدلال : فعل مأمور به از خيرات است و خيرات سبقت گرفتن به آن واجب است ( به حكم امر فَاسْتَبِقُوا * در آيه ) . پس فعل مأمور به سبقت گرفتن به آن واجب است و سبقت به انجام فورى مأمور به محقق مىشود . « 1 » جواب مصنّف : امر سارعو و استبقوا به سه دليل به معناى وجوب نيستند : دليل اوّل : صغرى : اگر اين دو امر به معناى وجوب بودند ( و در نتيجه ترك مسارعت و استباق موجب غضب و شر مىشد ) انسب اين بود كه تحذير و تخويف از ترك شود نه تحريك به فعل ( چون در مقام تحريك ، توعيد به عذاب انسب است ) . كبرى : ولى اين انسب رعايت نشده است . نتيجه : پس اين دو امر به معناى وجوب نيستند . فافهم . دليل دوم : صغرى : اگر اين دو امر به معناى وجوب باشند لازمه‌اش تخصيص اكثر است ( چون تمامى مستحبّات و بسيارى از واجبات را بايد از تحت اين دو آيه خارج كرد چون مسارعت و استباق در آنها لازم نيست ) . كبرى : و اللازم قبيح . نتيجه : فالملزوم مثله . « 2 » دليل سوم : صغرى : اين دو امر ، امر ارشادى هستند ( در ما نحن فيه حسن مسارعت به مغفرت و استباق به خيرات ارتكاز عقلى دارد و باوجوداين ارتكاز عقلى ، اين دو امر ارشادى محض خواهند بود ) .

--> ( 1 ) - ر ك : معالم ، ص 53 . ( 2 ) - ر ك : محاضرات ، ج 2 ، ص 216 - نهاية الافكار ، ج 1 ، ص 219 .