توضيح صغرى : مقيّد يعنى صلوة مع قصد الامر در خارج يك وجود است . يعنى تكثّر خارجى در او نيست بطورى كه از وجودات خارجيّه متعدّده‌ى قابل ارايه به نامهاى ذات المقيّد و تقيّد تشكيل شده باشد ، بلكه با تجزيه و تحليل عقلى منحل به دو جزء مىشود : الف ) ذات المقيد . ب ) تقيد . عينا مثل رقبه مؤمنه . بر خلاف معجون كه تكثّر خارجى در آن است . اشكال بر جواب : درباره‌ى قصد الامر در الصّلوة مع قصد الامر دو احتمال است : 1 ) شرط باشد . طبق اين احتمال ، صلوة و قصد الامر مشروط و شرط و يا مقيّد و قيد هستند مثل رقبه مؤمنه . در اين صورت نفس الصّلوة متعلّق امر قرار نمىگيرد به همان بيانى كه ذكر كرديد . 2 ) جزء باشد . طبق اين احتمال ، صلوة و قصد الامر دو جزء براى اين مركّب هستند و با توجّه به اين‌كه مركّب عين اجزاء هست پس امر به مركّب امر به اجزاء است پس مىتوان نفس الصّلوة را به قصد امر به كل ، كه چيزى جز امر به اجزاء نيست انجام داد . « 1 » از بين اين دو احتمال ، احتمال دوم مقبول است . جواب اوّل مصنّف از اشكال : قصد الامر جزء مأمور به نيست . دليل : صغرى : اگر قصد الامر جزء مأمور به باشد لازمه‌اش امر و تكليف به امر غير اختيارى است . كبرى : و اللّازم باطل . نتيجه : فالملزوم مثله .

--> ( 1 ) - ر ك : مناهج ، ج 1 ، ص 268 .