اگر مكلف نذر كند كه نماز صحيح در مكان مكروه انجام ندهد ، صحت صلوة مقتضى براى انعقاد نذر است و انعقاد نذر مقتضى براى بطلان و فساد صلاة است ( لتعلق النهى بها من قبله ) . بنابراين از صحت مفروضهء صلوة ، عدم صحت لازم مىآيد . كبرى : و اللازم باطل . نتيجه : فالملزوم مثله . نتيجه نهائى : مراد ناذر اگر صحيح باشد ، نذر منعقد نمىشود و اگر اعم باشد نذر منعقد مىشود و الاصل فى الاستعمال الحقيقة فثبت الاعمّ . جواب اول مصنف : لازمهء اين دليل ، اين است كه نذر به صلوة صحيحه تعلق نمىگيرد . لازمه‌اش اين نيست كه لفظ براى صحيح وضع نشده است . الّا ان يكون المقصود التمسك باصالة كون الاستعمال حقيقة الّتى يذهب اليها السيد المرتضى لكن عرفت انّ التحقيق كون الاستعمال اعمّ . « 1 » جواب دوم مصنف ، جواب از ب : متبادر اين است كه متعلق نذر ، صحيح لو لا النّذر است ( صحيح لو لا النّذر يعنى عملى كه اگر نذر به آن تعلق نمىگرفت ، صحيح بود ) و اين صحيح چنان‌كه قبل از نذر بوده ، بعد از نذر نيز وجود دارد ( بعد از نذر ، اگر شما صلوة در حمام انجام دهيد اين صلوة عملى است كه اگر نذر به آن تعلق نگرفته بود ، صحيح بود ) پس از وجود شىء ، عدم شىء لازم نمىآيد . به عبارت ديگر فسادى كه از ناحيهء نذر مىآيد ، در موضوع نذر اخذ نمىشود . لا متناع اخذ ما يأتى من قبل الحكم فى موضوعه . بنابراين از صحت ، عدم صحت لازم نمىآيد . جواب سوم مصنف ، جواب از الف : متعلق نذر ، صحيح لو لا النّذر است . بنابراين اگر مكلف بعد از نذر ، در آن مكان نماز بخواند ، صحيح لو لا النّذر را انجام داده است در نتيجه حنث محقق مىشود . نكته : « 2 » اگر متعلق نذر ، صحيح مطلق باشد يعنى صلوتى كه بعد از نذر هم صحيح است ،

--> ( 1 ) - حقائق الاصول ، ج 1 ، ص 77 . ( 2 ) - اين نكته ، با عبارت نعم لو فرض . . . بيان شده است .