مىرساند ( چون معناى ديگرى وجود ندارد ) . باتوجه به اين نكته ، اگر در جمله وضع سوم وجود داشته باشد ، اين جمله به ملاحظه وضع دوم ( وضع هيأت جمله ) و وضع سوم دو مرتبه دالّ بر معناى واحد ( كه همان محتواى مركب است ) خواهد بود . « 1 » نكته : لعلّ مراد كسانى كه قائل به وضع مجموع هستند همان وضع هيأت باشد نه وضع مجموع مفردات و هيأت عارضه بر اين مفردات متّصله به هم . قوله : السابع . امر هفتم : علائم حقيقت و مجاز : علماء اصول علائمى ذكر كرده‌اند كه به توسط آنها مىتوان حقيقت و وضع لفظ را شناخت . « 2 » بعضى از اين علائم عبارتند از : * تنصيص واضع : به اينكه واضع بگويد انّى وضعت اللّفظ الكذائى للمعنى الكذائى . * تنصيص اهل لغت : « 3 » سكّان باديه و اعرابى كه لغت آنها از تحريف مصون است . ( مع سلامته من المعارض ) « 4 » . * تبادر : دربارهء تبادر سه نكته در متن مطرح شده است . نكته اول : تعريف تبادر . تبادر اين است كه با شنيدن لفظ ، يكى معنى بر معانى ديگر ( كه شخص در اثر كثرت معاشرت با ديگران آن معانى را ياد گرفته و در حافظهء او جمع است ولى در حال‌حاضر التفات و توجهى به آنها ندارد ) سبقت بگيرد و بر صفحهء ذهن او حاضر

--> ( 1 ) - محاضرات ، ج 1 ، ص 110 . ( 2 ) - هداية المسترشدين ، ص 41 . ( 3 ) - و لا اشكال فى ثبوت الوضع بذلك ( تنصيص الواضع ) و لكنّ الكلام فى فرض ثبوت صغراه حيث لا يكاد حصول العلم بذلك خصوصا بالنسبة الينا و لكنّ الاشكال فيه ( تنصيص اهل اللّغة ) ايضا من جهة عدم ثبوته نظرا الى عدم كونهم بصدد تعيين الاوضاع حتّى يثبت الوضع بقولهم بل و انّما هم بصدد تعيين ما يستعمل فيه اللّفظ و من الواضح انّه به مثل ذلك لا يكاد يثبت الوضع نظرا الى اعميّة الاستعمال من الحقيقة . نهاية الافكار ، ج 1 ، ص 66 . ( 4 ) - فصول ، ص 32 .