2 اوامر الف . مادهء امر 1 . معناى كلمهء امر مادهء « امر » مشترك لفظى در دو معناى طلب ( اظهار اراده و ميل به وسيلهء گفتار يا نوشتار يا اشاره يا غير آن ) و شىء است . شاهد مشترك لفظى بودنش آن است كه : 1 . به معناى طلب از آن مشتق مىتوان گرفت اما به معناى شىء نمىتوان ؛ 2 . به معناى طلب ، جمع آن اوامر و به معناى شىء ، جمع آن امور است . 2 . اعتبار علوّ واژهء امر به معناى مطلق طلب نيست ، بلكه به معناى طلب عالى از دانى است ، به شهادت 1 - تبادر ، 2 - صحت سلب امر از طلب دانى از عالى ( استدعاء ) ، هرچند متظاهر به علوّ باشد ، و نيز صحت سلب آن از طلب برابر از برابر ( التماس ) . 3 . دلالت امر بر وجوب در معناى لفظ امر نه وجوب معتبر است و نه استحباب ، بلكه اگر مولا به كارى امر