1 . گروهى كه خدا آنان را به سوى خود مىكشد : فرقة قبضهم الحق تعالى اليه قبض التوفّى ، فضنّ بهم عن أعين العالمين . گروهى كه حق تعالى آنان را به سوى خود مىآورد و آنان اهل عزلت و خلوت و سياحت درون هستند ، خداى متعال آنان را از چشم مردم دور داشت و از آفات آميزش با جامعه مصون گردانيد و نيز مردم را به خاطر ناشايستگى و بىلياقتى از توفيق مجالست با آنان محروم ساخت . 2 . گروهى كه حق تعالى با تلبيس آنان را قبض مىكند : و فرقة قبضهم يسترّهم فى لباس التلبيس و قد أسبل عليهم أكلّه الرسوم ، فاخفاهم عن اعين العالم . گروهى كه خداى متعالى با پوشاندن لباس تلبيس ؛ يعنى پوشش گمراه كننده آنان را قبض مىكند و بر آنان حجاب‌هاى رسوم و عادات مردم عوام مىافكند ، تا از چشم اهل عالم آنها را بپوشاند . اينان اولياى خدا هستند كه به مقام ولايت عامه رسيده‌اند و در ميان مردم همانند آنان زندگى مىكنند ، از اين جهت كسى آنان را به مقام ولايت نمىشناسد . خداى متعال از اين طريق اولياى خود را از چشم مردم مخفى نگه مىدارد . 3 . گروهى كه برگزيدگان سرّى خدا هستند : و فرقة قبضهم منهم اليه . فصافاهم مصافاة سرّ . فضنّ بهم عليهم . دستهء سوم كسانى هستند كه خداى متعال آنان را از خودشان قبض مىكند و آنان را برگزيدگان خود در سرّ قرار مىدهد . مقام اين گروه به قدرى بلند است كه از خويشتن خويش محجوب‌اند و در اثر قوّت استعداد ، به كمال رسيده‌اند ، اما مواجيد آنان در سرّشان نهان است ؛ يعنى خداى متعال آنان را به مقام بقاى پس از فنا وار نمىكند تا خلق را و حتى خود را به حق مشاهده كنند ، بلكه آنان را از مقام و مرتبت خود غايب مىكند . در اينجا ضنائن جمع « ضنيه » است ؛ يعنى كسى كه خداى متعال نسبت به او بخل مىورزد . تعبير به بخل از باب ضيق خناق است ؛ يعنى همان‌طور كه فرد بخيل شىء گرانبهاى خود را از دسترس ديگران حفظ مىكند ، خداوند نيز اولياى خويش از دسترس ديگران دور مىدارد و آنان را به خود ، اختصاص مىدهد . به قول مولوى :