واضح است كه از دوازده امام همام به جز امام مهدى ( عجلّ الله تعالى فرجه ) كسى غايب نگشته است و حضرتش در زمان صدور اين حديث هنوز به دنيا نيامده بود و بدين جهت در حديث پيش گفته بر غيبت امام پس از ولادت با سعادت حضرت تأكيد شده است . در ضمن كلينى رحمه اللّه اين حديث را با دو سند كاملا معتبر كه به اتفاق علما هيچ‌گونه ضعفى در آن‌ها ديده نمىشود ، در اصول الكافى روايت كرده است . 10 . صدوق رحمه اللّه از پدرش و محمد بن حسن از سعد بن عبد الله و عبد الله بن جعفر حميرى و احمد بن ادريس از احمد بن محمد بن عيسى و محمد بن حسين بن ابى خطاب و محمد بن عبد الجبار و عبد الله بن عامر بن سعد أشعرى از عبد الرحمن بن أبى نجران از محمد بن مساور از مفضل بن عمر جعفى نقل كرده است كه از امام صادق عليه السّلام چنين شنيدم : بپرهيزيد از به زبان آوردن نام حجت ، بدانيد كه به خدا قسم امامتان ساليان درازى پنهان خواهد گشت و بر اثر اين آزمايش ، از عيوب پاك و خالص خواهيد شد ، تا زمانى كه گفته شود : آيا او از دنيا رفت و به سراى باقى شتافت ؟ در كدامين كوى و وادى ره سپرد ؟ و آنك چشمان مؤمنان بر او سخت خواهد گريست و راه را گم خواهيد كرد ، آن‌چنان‌كه كشتى طوفان‌زده در ميان امواج راه خود را گم مىكند و در آن ميان كسى هدايت نمىشود و نجات نمىيابد مگر آن كس كه خداوند عهدش را پذيرفته و ايمان را در جانش حك كرده و با روحى از خويش تأييدش كرده باشد . . . . « 1 » رجال اين حديث تا قبل از محمد بن مساور همگى از بزرگان محدّثان و معتمدان ايشانند . محمد بن مساور نيز در سال 183 هجرى مرده است و وضعيتش چندان مشخص نيست و در وثاقت مفضّل نيز بحثى وجود دارد ، ليكن اين حديث ، شاهد صدقى بر امانت‌دارى ايشان در نقل حديث است ، چه آن‌كه مفاد اين اخبار پس از 77 سال از مرگ محمد بن مساور ، چونان معجزه‌اى در سال 260 هجرى تحقق يافت و كلينى رحمه اللّه نيز اين حديث را با سند صحيحى تا محمد بن مساور از فضل نقل كرده است . « 2 » از جمله امورى كه ما را از صدور واقعى آن از معصوم ، مطمئن مىسازد ، وجود احاديث زيادى مىباشد كه بدين مضمون در كتب روايى وارد شده است . مانند صحيحه‌ى عبد الله بن

--> ( 1 ) . إكمال الدين / ج 2 / باب 33 / ص 347 / ح 35 . ( 2 ) . الكافى / ج 1 / باب 80 / ص 336 / ح 3 .