علامت را اظهار داشت تا آن‌كه از دنيا رفت ، چنين است كه پس از آن نزد حضرت حسن عليه السّلام رفته ، آن جناب نيز ، همين علامت را براى او اظهار داشت ، بعد از رحلت آن بزرگوار ، خدمت امام حسين عليه السّلام شرفياب شده ، آن جناب نيز همين علامت را اظهار داشت . تا آن‌كه بعد از شهادت آن جناب خدمت حضرت على بن الحسين عليه السّلام شرفياب شد ، درحالىكه پيرى و كبر سنّ ، او را دريافته بود و از ضعيفى عاجز شده بود ، خودش گويد : سنّ من در آن‌وقت يكصد و سيزده سال بود ، پس آن بزرگوار را ديدم كه مشغول نماز و در ركوع و سجود بود و من به واسطهء اشتغالش به عبادت از نمايان كردن دلالت امامت بر من ، مأيوس شدم و خواستم از نزدش بيرون روم . به انگشت سبّابهء خود به جانب من اشاره فرمود و جوانى من عود كرد . . . ، الخ . بالجمله استادنا المحدّث « 1 » مىفرمايد : بلكه همهء پيران بهشتى را خداى تعالى جوان كند و به بهشت برد ، حال در آخرت قدرت جديد براى حق تعالى پيدا شود يا شهرستانى براى آخرت ، خداى ديگرى قايل شود كه بتواند چنين قدرت بنمايد . عجب از او و هم‌كيشانش است كه جناب خضر را كه چند هزار سال از آن حضرت بزرگ‌تر است ، زنده مىدانند و مىگويند در صحراها و برارى ، سياحت مىكند . اگر حيات آن جناب به نحو متعارف باشد ، بايد مشتى از پوست و استخوان و در گوشه‌اى افتاده باشد و آن حضرت را در صورت و هيأت هر صاحب سنّى فرض كنيم ، جاى همان اعتراض هست . خداى تعالى به اين قوم يا انصاف دهد يا ادراك و شعور كه از هر دو عارىاند ! [ گفتار ميبدى ] ميبدى در شرح ديوان « 2 » گفته : حق تعالى هر پانصد سال ، دندان و اركان خضر را

--> ( 1 ) . نجم ثاقب در احوال امام غايب ، ج 1 ، ص 204 . ( 2 ) . شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين على عليه السّلام ، ص 166 .