استادنا المحدّث در كتاب مذكور مىفرمايد : حاصل آن خبر ، يعنى خبرى كه شهرستانى در كلامش اشاره نموده ، آن است كه آن حضرت چهل ساله يا كمتر باشد و اگر زيادتر باشد ، مهدى عليه السّلام نيست . حاصل شبههء اين احمق و همراهانش اين است كه شما مىگوييد : تقريبا دويست و پنجاه سال است كه مهدى - عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف - غايب شده و اين مقدار از مدّت با زمان شهرستانى مطابق است يا با هزار و نود و پنج سال است كه با تاريخ تأليف اين عجاله موافق است و اگر الحال مثلا او خروج كند ، چگونه چهل ساله باشد ؟ حاصل جواب از اين شبهه اين است : مراد از آن روايات اين است كه آن جناب در صورت ، هيأت ، بنيه و مزاج ، مرد چهل ساله باشد ، هرچند عمر او هزارها باشد و خدا قادر است كسى را در سنّى به اين نحو كه گفتيم ، نگاه دارد . فريقين نيز نقل كرده‌اند از معجزات پيغمبر ، آن بود كه بر هر حيوانى سوار مىشدند و آن حيوان در همان سنّ كه در آن حال داشت ، مىماند . [ روايت ابن اثير ] ابن اثير در اسد الغابه « 1 » روايت كرده : عمرو بن الحمق خزاعى ، آن حضرت را سيراب نمود . حضرت در حقّ او دعا كرد و فرمود : « اللّهمّ متّعه بشبابه » ، پس هشتاد سال بر او گذشت و در ريش او موى سفيد ديده نشد . بلكه بسا شد كه از پيرى به جوانى برگردانيدند . اين ناچيز گويد : از جمله مواردى كه آن بزرگواران پير را جوان كردند ، نظر به مضمون روايت حبّابهء و البيّه است كه با اشارهء حضرت على بن الحسين ، جوانيش عود نمود . چنان‌كه در بحار « 2 » در ضمن روايت او كه امير المؤمنين علامت امامت را خاتم گذاردن بر سنگريزه و نقش بستن بر او بيان فرمود ؛ چنان‌كه خود آن بزرگوار نيز ، اين

--> ( 1 ) . اسد الغابة فى معرفة الصحابه ، ج 4 ، ص 217 ؛ مجمع الزوائد ، ج 9 ، ص 406 ؛ دلائل النبوة ، ص 173 ؛ كنز العمال ، ج 13 ، ص 496 . ( 2 ) . بحار الانوار ، ج 25 ، ص 177 - 175 .