اكتفا مىنماييم كه در كتب معتبره ؛ مثل اصابه ، انساب سمعانى و غيرهما مدح عظيمى براى او نموده‌اند : سيّد سند ، جزايرى در انوار النعمانيّه « 1 » بعد از اين‌كه از حضرت امير نقل نموده كه فرمود : شدّت ملازمت من به حضرت پيغمبر طورى بود كه در بعضى از غزوات ، مرا تب عارض شده و غير از يك لحاف نزد آن سرور نبود و در آن غزوه ، عايشه همراه ما بود . پس هر سهء ما زير آن لحاف خوابيديم و چون آن حضرت براى نماز شب برمىخاست ، قسمتى از لحاف را ميان من و عايشه مىگسترانيد و به واسطهء شدّت اين ملازمت بود كه قرآنى كه آن حضرت نوشته بود ، زيادتر از قرآن‌هاى ديگران از كتاب وحى بود . چه آن‌كه جبرييل در اكثر اوقات در خلوت آن حضرت بر ايشان نازل شده و در آن اوقات غير از حضرت امير المؤمنين كسى از نويسندگان وحى همراهش نبود . بالجمله سيّد سند مزبور بعد از ذكر اين‌ها مىفرمايد : در اين موضع ، عجب عجيبى است و آن ، اين است كه عامّه نقل كرده‌اند : به تحقيق ابو هريره به نقل دوازده هزار حديث از حضرت پيغمبر متفرّد شده كه احدى او را در نقل آن‌ها شركت ننموده ؛ يعنى روايت آن‌ها مخصوص خود ابو هريره است . به تحقيق سراج الدين بلقينى به اين معنى متنبّه شده و او از اعظم محقّقين علماى ايشان است . بنابراين به بطلان رواياتى حكم نموده كه ابو هريره در نقل آن‌ها متفرّد است و گفته : وقت پيغمبر خدا به نقل از سير و تواريخ و احاديث مضبوط بوده ، چون آن سرور ، قريب به طلوع فجر از خلوت بيرون آمده ، به مسجد تشريف مىبرد ، نماز صبح را با مردم به جماعت مىگذاشت و تا وقت طلوع آفتاب با ايشان به وظايف تعقيب نماز مشغول بود ، پس از آن ، صورت مبارك را از قبله گردانيده ، متوجّه مردم مىشد ، با ايشان تكلّم مىنمود ، حاجات آن‌ها را استماع نموده و برمىآورد . اين تا نزديك ظهر شغل آن بزرگوار بود ؛ سپس برمىخاست ، وارد منزل خود مىشد و تا وقت نماز ظهر و عصر با زوجاتش خلوت داشت . آن‌گاه بيرون مىآمد و

--> ( 1 ) . الانوار النعمانية ، ج 1 ، صص 44 - 43 .