اشارة إلى اختلاف الفريقين فى خصوصيّات هذه الغيبة المسلّمة في البين بدان در خصوصيّات اين غيبت حضرت رسول مختار كه از مسلّمات عامّه و خاصّه است ، اختلافات بسيار و متنافيات بىشمار در نقل اين دو طايفه واقع گرديده ؛ چنان‌چه در ناسخ التواريخ « 1 » بعد از نقل آن‌چه از او نقل كرديم ، فرموده : معلوم است راقم الحروف در تاريخ پيغمبر ، بيشتر خبر اهل سنّت را مىنگارد كه سنّى و شيعى در آن اتّفاق دارند و اگر سخنى بر خلاف عقيدهء علماى اماميّهء اثنا عشريّه به ميان آيد ، آن‌را بازمىنمايد . همانا هجرت پيغمبر تا بدين جا كه نگاشته شد ، موافق احاديث سنّى و شيعى است و اهل سنّت با آن فضايل و آيات كه در شأن على عليه السّلام بيان شد و نيز آن مباهات كه خدا به سبب على عليه السّلام با فرشتگان فرمود ؛ اتّفاق دارند . اين ناچيز گويد : مراد از آيات آيهء وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ « 2 » و مراد از مباهات خبر ، مواخات بارى تعالى ميان جبراييل و ميكاييل است كه عمر يكى را زيادتر از ديگرى قرار داده است كه در سابق بر اين نقل ، مفصّل اين‌ها را در آن كتاب ذكر نموده و ما روما للاختصار و اتّكالا على الاشتهار به نقل آن‌ها نپرداختيم . بالجمله ، پس از آن مىفرمايد : امّا علماى شيعه در بعضى از اين سخنان روايت ديگرى دارند و مىگويند : شب هجرت كه پيغمبر از خانهء خويش بيرون آمد ، به سراى خواهر على عليه السّلام ، امّ هانى رفت و صبحگاه روانهء غار ثور شد ، ابو بكر به اتّفاق هند بن ابى هاله در راه به حضرت دچار شدند ، پيغمبر از بيم آن‌كه ابو بكر به ميان مردم شود ، اين خبر را به ايشان دهد و فتنه انگيزد ، او را نزد خود بداشت و هند را بازفرستاد و اين‌كه ابو بكر از اضطراب بازنمىنشست و هرچه پيغمبر به او اطمينان مىداد ، مفيد نمىافتاد ، بر عدم ايمان و ضعف يقين او حمل و به آن آيه كه خدا بهر پيغمبر سكينه فرستاد ؛ برهان كنند كه ابو بكر ايمان نداشت و گرنه بايد با پيغمبر در سكينه شريك

--> ( 1 ) . ناسخ التواريخ حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله ، ج 1 ، ص 22 . ( 2 ) . سوره بقره ، آيه 207 .