از وجوه كثيرى ، حجّت و برهان بر غيبت امام عصر - عجّل اللّه فرجه الشريف - است . اوّل غيبت پيش از وجود ، ابلغ غيبت‌هاست . چراكه ملايكه پيش از اين خطاب ، خليفه‌اى را مشاهده ننموده بودند و در خبر است كه خداوند اين مقاله را هفت‌صد سال قبل از خلقت آدم به ايشان بيان فرمود ، ملايكه در اين مدّت از مقالهء بارى تعالى اطاعت و انقياد نموده و به خلافت آدم اذعان داشته‌اند . اگر كسى منكر اين خبر شود يا آن‌كه وقت و اعوام وارد در آن‌را كه هفت‌صد سال است ، انكار بنمايد ، چاره‌اى براى او نيست ، جز اين‌كه به غيبت آدم از ايشان قايل شود و لو اين‌كه يك ساعت باشد و همان يك ساعت از غيبت كه وقت خلقت آدم و غيبتش از ملايكه بوده ، از فى الجمله حكمتى تعدّى نمىنمايد ؛ يعنى در يك ساعت از غيبتش حكمتى و در دو ساعت از غيبتش دو حكمت بوده و هكذا . پس هرچه وقت زياد شود ، اجر و ثواب هم زياد مىشود . لذا خبرى كه وارد شده صحيح است ، انّ فيه تأييد الحكمه و تبليغ الحجّة . امّا ما نيز خلفاى بسيارى را مشاهده نموده‌ايم كه به هريك از آن‌ها قرآن ناطق و اخبار متواتره وارد است ، به نحوى كه گويا آن‌ها را ديده‌ايم . بنابراين غيبت آدم از ملايكه ابلغ از غيبت امام عصر از ماست ، زيرا آدم غير موجود از ملايكه غايب بوده ، در حالىكه امام عصر - عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف - موجود و غايب از ماست . دوّم ؛ غيبت آدم از ملايكه من قبل اللّه بوده و غيبتى كه براى امام عصر ما اتّفاق افتاده از جانب دشمنان خداست . پس هرگاه در غيبتى كه از جانب خدا باشد ، اذعان و تصديق به آن منيب براى ملايكه عبادت باشد ؛ به غيبتى كه از جانب دشمنان خداست چه گمان برده مىشود و خداوند دربارهء مصدّقين به آن منيب ، چه اجر و ثواب‌ها عنايت فرمايد ؟ سپس كيفيّت سجدهء ملايكه براى آدم و مخالفت نمودن ابليس را بيان نمود ، تا اين‌كه مىفرمايد : مثل كسى كه در زمان غيبت امام غايب به او ايمان آورده ، مثل ملايكه است كه در سجده نمودن به آدم از خداوند اطاعت نمودند و مثل منكرين آن