باشد ، نه آن‌كه در عرض آن واقع شود . چه در اين صورت ، يكى از آن‌ها ناسخ ديگرى نباشد ، هرچند در حكم مخالف يكديگر باشند . لهذا اتّفاق كرده‌اند بر اين‌كه اگر خداوند متعال بفرمايد : به روز شنبه اخذ نماييد تا فلان وقت و بعد از آن‌وقت ، به آن اخذ نكنيد ، اين نسخ نباشد ، زيرا دليل رافع ، مقارن دليل مرفوع وارد شده و محلّ كلام ما از اين باب مىباشد ، چراكه پيغمبر فرموده : چون قائم از اولاد من ظاهر شود ، متابعت او لازم باشد . اين فرمايش پيغمبر در زمان خودش صلّى اللّه عليه و إله ، دليلى مقارن احكام زمان آن سرور است كه تا زمان قائم آن‌ها را تحديد مىنمايد و مفادّش اين مىشود كه احكام زمان من به همان نحو است كه تا وقت ظهور آن جناب مىباشد و پس از ظهور آن جناب ، حكم الهى همان است كه آن بزرگوار بفرمايد ، بلكه اخبار وارده از ائمّه عليهم السّلام در باب احكام قائم كه مخالف احكام زمان پيغمبر باشد ، بنفسها كاشف از بيان پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله و نصّ بر آن احكام مخالف‌اند كه از آن جناب صادر مىشود ، زيرا اين اخبارات ائمّه به اخبارات از آن جناب ختمى مآب مستند باشد ، پس دلالت مىكند بر اين‌كه آن حضرت ، احكام زمان خود را تا آمدن زمان ظهور قائم تحديد و توقيت فرموده است . از اين بيان روشن گرديد احكام زمان ظهور آن حضرت كه ظاهرا منافى با احكام زمان حضرت پيغمبر است ، از باب نسخ نباشد ، بلكه آن‌ها نيز احكامى نبويّه و نواميسى شرعيّه براى اعصار متأخّره از خود و يازده خليفه‌اش است كه آن عصر صاحب الزمان و امام الانس و الجانّ باشد ، كما لا يخفى ذلك على الخبير بقواعد علم الاصول . [ شبهه بيست و ششم : كيفيت اطاعت از امام غايب ( ع ) ] 28 صبيحة بدان شبههء بيست و ششم مخالفين در ساحت امامت حضرت حجّة بن الحسن العسكرى عليهما السّلام اين است كه مىگويند : طبق حرف شما طايفهء اماميّه كه مىگوييد : زمين