بنابراين بعد از ظهور و استقرار امر آن حجّت الهى ، او براى مؤمنين نعمت و براى كفّار و منافقين نقمت و عذاب است . حال او مانند حال نوح نبىّ اللّه است كه به ساختن كشتى براى نجات مؤمنين و هلاك منافقين و كفّار مأمور شد و آن پانصد سال طول كشيد ، تا بين مؤمنين و كفّار تفرقه حاصل شد و خلطه‌اى كه در اصلاب ايشان بود ، بر طرف گرديد ، در طول اين مدّت اصلاب مؤمنين از كفّار پاك شد ، تا آن‌كه مسألت نوح به اين مقام رسيد كه عرض كرد : إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبادَكَ وَ لا يَلِدُوا إِلَّا فاجِراً كَفَّاراً . « 1 » آن‌وقت ، به او امر شد مؤمنين در كشتى بنشينند و آن‌ها معدود قليلى بودند . بعد از حصول تفرقهء كلّى ، غضب و نعمت الهى بر همهء ايشان نازل شد ؛ آيهء لَوْ تَزَيَّلُوا لَعَذَّبْنَا الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذاباً أَلِيماً « 2 » ، شاهد بر اين جواب است و خبر باقرى كه فرموده : « هيهات هيهات لا يكون فرجنا حتّى يغربلوا حتّى يذهب الكدر و يبقى الصّفوه » « 3 » از دلايل اين باب است . [ پاسخ به شبهه از مرحوم محدّث ] تقرير زين من ثالث الطبرسيّين استادنا المحدّث در نجم ثاقب « 4 » ، جواب شبهه را به اين عبارات تقرير فرموده : وجه ديگرى براى حكمت طول غيبت مروى است كه راوى عرض كرد : چرا امير المؤمنين عليه السّلام با مخالفين خود مقاتله نكرد . اوّل فرمود : زيرا در كتاب خداوند عزّ و جلّ است : لَوْ تَزَيَّلُوا لَعَذَّبْنَا الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذاباً أَلِيماً ؛ اگر جدا شوند ، هرآينه كافران را عذاب مىكنم عذابى دردناك .

--> ( 1 ) . سورهء نوح ، آيه 27 . ( 2 ) . سوره فتح ، آيه 25 . ( 3 ) . الغيبة ، شيخ طوسى ، ص 339 ؛ بحار الانوار ، ج 52 ، ص 113 . ( 4 ) . نجم ثاقب در احوال امام غايب ، ج 1 ، ص 326 .